20 september 2007

Quote Neville

Naar aanleiding van mijn schrijverijtje van laatst:

Dat wat je ervaart in je verbeelding is een werkelijk creatieve daad. Het is een feit in de vierde dimensie van ruimte en maakt zijn opwachting in deze drie-dimensionele wereld net zo zeker als dat je een zaadje in de grond legt waaruit een bepaalde plant groeit. Als je eenmaal dat zaadje geplant hebt in je verbeelding, graaf het dan niet op omdat je zo nieuwsgierig bent of en hoe het zich al ontwikkelt. Elk zaad heeft zijn eigen afgesproken moment. Sommige zaden vragen maar een paar dagen; anderen nemen meer tijd. Voel je verzekerd dat wat je geplant hebt zal verschijnen in je wereld.
~ Neville



18 september 2007

Accepteren en toestaan

In vervolg op het vorige bericht nog een aantal omschrijvingen van wat accepteren en toestaan is:
  • loslaten
  • niet meer duwen in de richting van je doel
  • het benoemen, voor 10 dagen intensief herhalen en dan vergeten
  • weerstand laten vallen
  • dankbaar zijn voor wat je hebt
  • mensen hun eigen keuzes laten maken
  • oordelen laten varen (over jezelf en over anderen)
  • vertrouwen
  • ontspannen
  • jezelf overgeven
  • laten gaan van obsessie
  • moeiteloze moeite
  • geen pijn, geen inspanning, geen moeite
  • ...

Weet jij er nog meer?



17 september 2007

Inzichten in realiteit

Op het moment lees ik het boek van Esther en Jerry Hicks "Vraag en het zal gegeven worden". Daarin wordt vrijelijk gebruik gemaakt van de woorden acceptatie en toestaan. Terwijl ik dat zo zat te lezen dacht ik plotseling: Wat is dat in vredesnaam? Acceptatie? En als we er toch mee bezig zijn? Wat is toestaan eigenlijk?

Ik heb er de hele dag over nagedacht en kwam tot de conclusie dat acceptatie en toestaan is eigenlijk niets anders is dan niets doen. Oef! Da's moeilijk hoor voor een control freak die niet anders heeft gedaan dan de afgelopen zes jaar knoeterhard aan haarzelf te werken. Dat harde werken was vooral dingen DOEN of dingen actief NIET DOEN. Maar gewoon niets doen? Dat kan niet goed zijn.

Met visualiseren doe je actief iets en daarna moet ik het dus loslaten en het toestaan zich te manifesteren... hmmm. Kan ik dat wel?

Daarnaast is het ook een kwestie van het controleren van je interne dialoog. Soms kan dit een heel stille dialoog zijn, zonder dat je je er meer bewust van bent. Vanochtend moest ik concluderen dat ik wellicht met mijn visualisatie wel aan het goede adres was, maar dat mijn "oom bob" mijn intentie nog stevig in de klauwen had. Dus ik heb vanochtend mijn intentie nog maar 's duidelijk neergezet. Als je achterover gaat leunen om te accepteren en toe te laten, moet je intentie wel goed zijn. Ga nog eens bij jezelf na hoe het zit met jouw intentie. Waarom wil jij wat je wilt? Is het een positief uitgangspunt? Zo niet, verander het dan. Ik dacht dat ik het goed deed, maar er viel toch iets te veranderen.

Dat accepteren en toestaan is eigenlijk hetzelfde als met mijn orchideeën. Die bloeien zo eens in de zoveel tijd en vanaf het moment dat ik het eerste puntje van een bloementak ontdek, duurt het zeker 3 maanden of zo voordat er werkelijk een bloem aan zit die open is gebroken. Ik kan wachten op die bloemen, zonder dat ik die knoppen open ga pulken. Dus waarom zou ik niet kunnen wachten op mijn verlangens? Dat is toch hetzelfde?

Als je accepteert en toestaat kom je in een soort flow en die herken ik van de laatste tijd. Vanaf het moment dat ik terugkwam van vakantie ben ik rustig, kalm, tevreden, open, ontvankelijk, in balans en heb ik geen behoefte meer om heel hard te werken om deze weblog te vullen. En zoals ik ergens las: acceptatie is vooral het toelaten van dingen die op de stroom naar je toe komen.

Nou, laat maar komen dan... ik ga weer achterover zitten hoor! Volgens mij doe ik het niet zo slecht. Ik doe het eigenlijk geweldig!!!

Frog Prince



15 september 2007

Spreek vriendelijk tegen jezelf

Wat is dit Zelf in ons, deze stille observator, serieuze en woordenloze criticus, die ons kan terroriseren, en ons aanspoort tot vergeefse activiteit, en aan het einde, nog zwaarder over ons oordeelt voor de fouten waartoe hij onszelf dreef.
~ T.S. Elliot

Hoe praat jij tegen jezelf? Zou je op dezelfde manier zo tegen iemand anders spreken?
Onze gedachten creëren onze realiteit. Hoe denk je over jezelf? Noem je jezelf stom, slordig, vergeetachtig of ongevoelig?
Bekijk je jezelf met interesse, respect en medeleven?
Blijf alert op je de manier waarop je tegen jezelf spreekt en laat oordelen los die je niets opleveren.

Zelfacceptatie is mijn weigering om in een conflictueuze relatie met mijzelf te zijn.
~ Nathaniel Branden

Bron: www.thedailyguru.com



De glazen vleugel

In Zuid-Amerika vliegt een vlinder rond met transparante vleugels. Het is een zeldzame, maar prachtige vlinder. Delicaat als fijngeblazen glas, is de aanwezigheid van dit zeldzame juweel een teken voor regenwoud ecologen als indicatie van een hoogontwikkelde habitatkwaliteit en het ontbreken ervan een teken van ecologische veranderingen.

De schoonheid doet denken aan gebrandschilderd glas als de vlinder haar vleugels in het zonlicht laat schitteren komen er kleuren tevoorschijn als turkoois, oranje, groen en rood.
Alle mooie dingen hoeven niet persé vol kleur te zijn om opgemerkt te worden; in het leven dat onopgemerkt blijft schuilt de grootste kracht.







8 september 2007

Een geheugen in mijn voet

Deze week ging mijn auto voor reparatie en kreeg ik zo'n gezellige leenauto mee. Ik stapte in, draaide de sleutel om (nadat ik eerst volleerd de auto had 'voorgegloeid', alsof ik dat dagelijks deed), drukte het gaspedaal in en liet de koppeling opkomen. Kloink! De auto maakte een enorme sprong vooruit, groter dan ik ooit had kunnen bedenken, dus trapte ik snel de koppeling weer in.
Ik schrok me een ongeluk want deze auto reed wel heel anders dan mijn 'rode duiveltje'. Bij mijn eigen auto moet ik namelijk een enorme peut gas geven (en gaat het gaspedaal heel licht naar beneden) en moet ik de koppeling vrij lang omhoog laten komen voordat mijn 'kindje' 's in beweging komt. Maar eenmaal in beweging, pfoei! dan gaat ze als een trein. Kortom, de leenauto ging dus net andersom.
Hotsend en stotend ben ik terug naar huis gereden. En vergiste ik me nou? Of reed deze auto al als je de koppeling nog helemaal niet op had laten komen? Nou, het zal wel aan mij hebben gelegen.
En dan nog die bochten. Mijn 'duiveltje' heeft geen stuurbekrachtiging, dus toen ik de eerste stevige bocht doorging moest de auto naast mij vol in de remmen omdat ik van de buitenbaan naar de binnenbaan kwam zeilen, wat me een enorme toeterconcert opleverde. Sorry! Sorry! Lijdzame glimlach. Alsof die gozer weet dat dit een leenauto is...
De rest van de week heb ik 'dat ding' voor straf laten staan en ben ik op de fiets gegaan. Maar ja, vrijdag moest hij weer terug omdat 'mijn kindeke' klaar was. Dus met enig tegenzin ingestapt en de boel weer opgestart. En voorwaar! Ik reed zonder schokken, bonken of toetercannonades naar de garage toe. Zou mijn voet zich dan toch herinneren hoe je met dit licht ontvlambare typje om moest gaan? Daarom kwam ik licht euforisch bij de garage uit de auto gerold en leverde de sleutels weer in... ik had het gered!
Na het betalen van een groot bedrag, maar blij dat mijn auto nu toch echt weer een aantal jaartjes meekan (wel vijf jaar, mevrouwtje!) stapte ik in mijn lievelingetje. Ik startte de motor, trapte het gaspedaal in en... er gebeurde niets. Behalve een enorm gegier van de motor dat verdomd veel weghad van een lesauto met een onzekere klant die haar rijexamen nooit zou halen; ik kreeg deja vu's van 20 jaar geleden. Hiiiiiiiiiiiiiii! en als ik de koppeling op liet komen ging ze niet of nauwelijks.
Och, mijn voet had het geheugen van de vorige auto toch sneller aangenomen en mijn 'duiveltje' reageerde daarop alsof ze vreemd was gegaan. De wraak was zoet en de kerels van de garage hadden weer een topmiddag...

Maar het zette me ook aan het denken. Mijn voet herinnert zich dus na twee keer rijden al bepaalde handelingen niet meer. Hoe zit dat dan met andere dingen die het lichaam zich herinnert. Deze moeilijke gedachten moest ik laten gaan op de eerste rotonde toen ik net iets te soepel de weg op wilde draaien. Ik reed te langzaam op omdat mijn voet nog bij de vorige auto zat en het leverde me gierende remmen en een toetercannonade op.
Sorry! Sorry! Ik moet nog even wennen aan mijn 'nieuwe' auto...



6 september 2007

Avontuur

Het aangaan van het avontuur is aan de ene kant spannend en aan de andere kant soms eng. Het vereist moed om het avontuur op te zoeken. Vaak durf je dan wel een stap in de richting van het onbekende te doen, maar vaak durf je niet vol vertrouwen te kiezen voor de onbekende weg. Daarom is het zaak om te vertrouwen op het nu, op wat het gevoel nu doorgeeft en niet wat de veranderingen in de toekomst zullen kunnen brengen.
Het heeft weinig zin om je zorgen te maken over dingen die (nog) geen onderdeel zijn van de realiteit. Want alleen de realiteit geeft een juist beeld van het nu als je er met een open blik naar kijkt. Dit is waar je bent, waar je moet zijn, waar het telt en waar het waar is.
Al het andere is onwaar.

bron plaatje: www.wipperoen.nl