20 februari 2008

Architects

Copyright 1999 by Richard Andrew King

We are the architects of our fate
Through seeds of lifetimes sown.
Every aspect of our fate
Is by our own hand grown.

All our pains and sufferings,
And failures soon or late,
Come encircling back to us--
The architects of our fate.

Seeds are deeds; their fruit our loot,
Whether wicked, good or great.
There is no mistaking--
We are the architects of our fate.

Lament in tears or smile in glee;
Excoriate or congratulate;
Nothing can repudiate--
We are the architects of our fate.

How soon we understand this Law--
That our fate's by our hand sown--
Determines our Ascension
Into the Great Unknown

Where we will live Forever,
Having entered through His Gate,
Realizing His Great Law--
We are the architects of our fate.



14 februari 2008

Kom maar, kom maar, kom maar


Ik zeg JA tegen bloemen!!!! Laat maar komen hoor! Later mag ook! Echt waar... bloemen zijn altijd welkom! Daar hoeft het geen Valentijn voor te zijn. Degene die mij bloemen wil geven is altijd welkom...
(als visualiseren deze keer dan niet werkte, dan geef ik het gewoon meer tijd)



8 februari 2008

Door het oog van de vlinder


Een sprookje door Katherine Russell

De ochtend was net wakker. De lucht was nog helder en tintelend van de nachtelijke kilte. De zon kwam op en maakte haar belofte aan de dag. Haar gouden licht zond stralen door de helderblauwe lucht – alsof ze verstoppertje wilde spelen met een voorbijkomende wolk. Het was het type dag waarvan dromen gemaakt zijn.

De schepselen van de nacht waren allemaal naar bed gegaan. Het was tijd voor de schepselen van de dag om het over te nemen. En dat deden ze. Sommigen speelden en sommigen deden hun dagelijkse taken.

Eén van de vele dieren die buiten was en genoot van deze door God gegeven dag, was een prachtige vlinder. Zijn schoonheid was verblindend. Zijn kleuren van geel en goud droegen bij aan al het stralende dat hij zag. Er was geen speciaal patroon in zijn vlucht. Hij danste gracieus langs de hemel. Hij bracht plezier en ontzag voor allen die hem zagen. Hij fladderde door de lucht en stak hier en daar zijn licht op. Hij was volledig vrij en hij leefde alleen maar voor zijn plezier van dag tot dag. Maar op deze ochtend ervoer hij iets nieuws en waars. Liefde zou hem vinden terwijl hij danste.

Onbekend waarom, werd zijn aandacht getrokken door een enkel blad aan een struik onder hem. Hij besloot er naar toe te vliegen en eens beter te kijken. Het was een gewoon blaadje. Het was breed in zijn bouw en er zat nog dauw op. Zijn kleur was als het leven met een hint van groen dat door de nerven liep. Eigenlijk viel het niet op. En toch… kijk dan! Het bewoog! Voorzichtigheid zorgde er voor dat hij opvloog en wegvloog. Want de beweging kon net zo goed van een dier zijn dat hem wel een lekker hapje vond. Maar iets zorgde er voor dat hij in de buurt bleef. Iets in zijn instinct vertelde hem dat het wel goed was. En toen zag hij haar! Eerst was ze gewoon een rond hoofd met twee grote ogen die zich in wanhoop op hem richtten.

Ze had al een tijdje naar de vlinder zitten kijken. En ze dronk de overdaad van zijn kleuren en zijn dans en was vervuld van jaloezie en ontzag. Ze voelde zich zo onhandig, ongemakkelijk en onzuiver in vergelijking met hem. Zijn wereld was zo anders dan die van haar. Ze had gehoopt dat ze zich had kunnen verstoppen om zijn aanwezigheid stiekem te kunnen aanschouwen. Maar, verdorie! Ze had zich bewogen om hem beter te kunnen zien, en had daardoor zijn aandacht getrokken. Ze zat hem nu te bestuderen vanachter een blad, en voelde zich nog stommer en onhandiger dan ooit. Er zat niets anders op dan deze brutale jongen te ontmoeten om het zo maar te zeggen. Maar oh jee! Hij was haast wel de meest mooie jongen die haar rupsenogen ooit hadden gezien.

De vlinder keek hoe ze haar volle lichaam op het blaadje hees. Terwijl ze zich onbelangrijk voelde in vergelijking met zijn stralende kleuren, zag hij een visioen van zichzelf. De vlinder vond haar pastelkleuren prettig aan zijn ogen. En ze was zeker een schepseltje met prachtige rondingen! Hij besloot daar op dat moment dat dit mooie meisje de gene was die hij beter wilde leren kennen.
Dus de vlinder landde naast haar en vroeg haar om wat tijd met haar door te mogen brengen. Minuten veranderden in uren en nog steeds vonden we de rups en de vlinder naast elkaar. Zij voelde zich aangetrokken door zijn schoonheid, uitstraling, gratie en gevoel voor avontuur, en hij voelde zich aangetrokken tot haar zachtheid en vriendelijke manier van doen. Liefde kwam tot hen terwijl de dag warmer werd. Aan het einde, en het kwam niet door een invloed van buitenaf, was er liefde omdat elk van hen een stralende glans had ontdekt in de ander. Het was die magische glans die alleen door de ogen van geliefden gezien kan worden. Ze waren zo verschillend en toch deelden ze hetzelfde.

De dag ging voorbij. De nachtelijke gordijnen dreigden te vallen. De tijd was gekomen dat de vlinder door moest vliegen, zoals vlinders doen. Hij draaide zich naar de rups met een door liefde gevuld hart. “Kom met me mee, mijn liefste! Ik wil je de schoonheid laten zien van mijn elke dag veranderende wereld. Het mooie dat we zullen zien en delen is onbeschrijfelijk. Mijn liefde voor jou zal je verwarmen als het ’s nachts koud wordt. Eenzaamheid zal nooit meer bestaan in onze harten. Want jij en ik, mijn liefste, zullen nooit meer zonder elkaar zijn."

De rups, vervuld van ongelofelijk verdriet, antwoordde eenvoudig: “Nee” en ze liet haar hoofd zakken, zodat niemand haar tranen zou zien.

De vlinder was verbijsterd! Hij kon zijn oren niet geloven. Kon het zijn dat hij de enige was die de liefde voelde? Was hij slechts het speeltje van de dag geweest?

Op dat moment hief de rups haar ogen op. De tranen zwollen op in haar ogen en ze kon ze niet meer tegenhouden. Ze hield van hem. Echt waar! Maar zijn liefde voor haar was zo erg verblind dat hij dat ene grote verschil tussen hen niet zag. Ze had geen vleugels! Het was niet dat ze niet met hem mee wilde. Ze kon niet met hem mee. Ze behoorden thuis in twee verschillende werelden. Hij in de lucht en hemel daarboven. En zij hoorde bij de aarde, de bomen en de struiken. Hun liefde had een grens overschreden voor één dag. En die dag was nu voorbij. Elk moest zijn eigen weg gaan.

De waarheid van de rups liet zijn sporen achter bij de vlinder. Ze had inderdaad pijnlijk gelijk. Dus met een laatste blik op de gene die hij zo liefhad, draaide hij zich om en vloog weg.
De rups keek hem na tot ze hem niet meer kon zien. Haar gevoelens waren zowel verdrietig als warm. Ze miste hem nu al. Maar ze had een warmte in haar hart dat daar voorheen niet was geweest. Ze wist dat zo lang ze van hem zou houden, ze voor altijd met hem zou vliegen in haar hart. Haar herinneringen zouden haar vleugels zijn. Want geen van beiden zou de warmte van die dag ooit vergeten.

Wees niet verdrietig door het verhaal dat ik je vertelde. Want een rups is eigenlijk een vlinder die zijn of haar dromen en mogelijkheden laat vliegen. En met de juiste bries, het vertrouwen, de hoop en een droom… kunnen deze twee weer samen zijn. Ik heb het van een betrouwbare bron dat dit ook echt gebeurd is. Ze delen nu dezelfde koers. Want het gebeurde in het land van mijn dromen. Onze dromen kunnen echt worden. Dus als je twee vlinders ziet die samen opvliegen, glimlach dan en voel de warmte van binnen.

Einde.



6 februari 2008

Huh? Wat zeggie?

Leuke oefening vanavond in de schrijfcursus! Schrijf 9 zelfstandige naamwoorden op. Maak daar werkwoorden van met behulp van de toevoeging ver- / be- / ont- of ge-. Schrijf vervolgens een verhaaltje met die nieuwe rare woorden.
  • Boekenlegger -> ontboekingsverleggen
  • Onderzetter -> veronderzetten
  • Tijdschrift -> tijdbeschrijven
  • Voorjaarsbollen -> ontjaarsverbollen
  • Bagagedrager -> bagageverdragen
  • Rugzak -> rugverzakken
  • Portemonnee -> Verportemonneren
  • Agenda -> ontgenderen
  • Sleutelbos -> ontsleutelverbossen

Door het vele rugverzakken dat hij altijd had gedaan moest hij na al die jaren toch eindelijk gaan bagageverdragen. Er zat niets anders op, zijn rug deed zo zeer dat hij door middel van een cursus ontsleutelverbossen in aanmerking kwam voor een eerste graads ontgenderen. Hij moest daarvoor wel persé het diploma behalen, anders zou hij zware bagageverdragingsverschijnselen overhouden. Gelukkig verportemonneerde hij zich op tijd zodat hij toch nog mee kon doen aan de jaarlijkse competitie ontjaarsverbollen. Met tactisch tijdbeschrijven wist hij toch nog de eerste prijs te behalen. Hij ontving daarvoor een weekendje ontboekingsverleggen voor twee personen, waardoor hij vanaf dat moment veel beter zijn tijd kon veronderzetten.

Laat ik hier maar niet de spellchecker over heen halen ,want die gaat helemaal over de rooie!