23 april 2008

Visie

A new vision door Wimpers
Wie ben ik?
Waar sta ik voor?
En hoe breng ik die dingen naar buiten zonder dat ik er een schuldgevoel aan over houd of dat ik een ander voor de kop stoot?
Dat zijn de vragen waar ik op het moment op kauw en af en toe weer herkauw.

Deze overdenkingen ontstonden toen iemand mij uitlegde dat sommige dingen echt Jolanda zijn en andere dingen totaal niet. Maar wat hoort er nu echt bij mij? Je weet wel, waarvan anderen zeggen: “Oh, maar dat is nou typisch Jolanda!” en waarbij ze dan glimlachen op een manier waaruit blijkt dat het hen volledig duidelijk is.

Ik dacht altijd dat ik mijzelf aardig kende. Maar als je er echt over na gaat denken, dan is het verrekte moeilijk om in woorden weer te geven wie je bent en waar je voor staat. Nu is dat natuurlijk lang niet altijd nodig, maar soms kom je in situaties terecht waarin je je graag aan je eigen levensfilosofie wilt houden. Ik denk daarbij aan de relaties die ik onderhoud met de mensen om mij heen of op mijn werk.

Ik ben er van overtuigd dat ik uitgangspunten heb waar ik volgens leef. De focuspunten in de rechtermarge van deze blog zijn daar zeker een voorbeeld van. Maar dat is de voorkant van het geheel. Ik heb het nu over die dingen die ik nodig heb om mijzelf op zowel geestelijk, lichamelijk als spiritueel gebied “eer” aan te doen.

Soms vergeet ik te kijken naar wat wel en niet bij me hoort. Ik ga dan akkoord met dingen waarover ik mij achteraf wel voor mijn kop kan slaan, maar ja dan is het kwaad al geschied. Ik voel me dan gefrustreerd en loop op alles en iedereen te mopperen en te foeteren. Vaak duurt het even voor ik doorheb wat er aan de hand is. Maar bijna altijd zit er achter dat ik mijn eigen uitgangspunten, mijn levensvisie, voorbij ben gestreefd en dat ik geen eer heb gedaan aan Jolanda.

Ik ben me bewust dat ik mijn levensvisie niet nu zomaar even in dit blogbericht ontwikkel, noch dat het iets is dat daarna nooit meer zal veranderen. Niets zo veranderlijk als ikzelf. Mijn visie is een levend geheel en kan op ieder moment herzien worden. Maar dat betekent niet dat ik er niet over na kan denken. Ik denk namelijk dat de grote lijnen wel hetzelfde blijven.

Aan de andere kant merk ik ook dat ik het een beetje eng vind om dit te doen. Want als ik mijn visie ontwikkel, daar duidelijkheid over schep, betekent dat ook dat ik me er aan moet houden (moeten in de bredere zin des woords). Bewustzijn geeft in mijn ogen de verantwoordelijkheid om er iets mee te doen. Niet langer kan ik in (on)gelukzalige onwetendheid mijn ogen sluiten of anderen de schuld geven. Dat houdt weer in dat ik moet gaan staan voor wie ik ben. Zonder dat ik het zelf doorheb, zal ik mijzelf in situaties begeven waarin ik mijn visie duidelijk moet hebben, om te voorkomen dat anderen over mijn grenzen heen stappen. En dat is denk ik waar de pijn zit: ik knijp ‘m voor de gevolgen.

Maar om duidelijkheid te krijgen moet ik weten wie ik ben, wat ik wil en hoe ik dat voor elkaar wil krijgen. Laat ik daarom eens een eerste poging doen om concept nummer 1 op te schrijven. Doe met me mee als je het leuk vindt en zet je eigen grijze cellen eens aan het werk.

Wie ben ik?

Ik voel me vrij als ik met de mensen die belangrijk voor me zijn een verbinding vanuit mijn hart durf aan te gaan. Een verbinding vanuit mijn hart is vrij van beperkingen. Vrijheid is ontzettend belangrijk voor me. In mijn visie kan je in relaties vrijheid ervaren, maar het is afhankelijk van hoe je je wensen en verlangens aan de ander duidelijk maakt. Dit heb ik in het verleden soms niet handig aangepakt. Mijn uitdaging is om ín die verbinding vrijheid te ervaren. Vanuit de ruimte die ik dan ervaar wil ik en kan ik teruggeven aan de ander.

Je wilt niet weten hoe lang ik over deze zin heb getwijfeld, maar vanaf vandaag noem ik mijzelf schrijver als er naar mijn beroep wordt gevraagd. Dat is wat ik ben en het is onderdeel van mijn identiteit. Het is denk ik mijn belangrijkste vorm van expressie. Ik heb het nodig om heel regelmatig te schrijven.

Misschien dat er later nog meer dingen aan toegevoegd zullen worden, maar deze twee punten zijn eerst de belangrijkste. Het moeilijkst dat ik bij het beschrijven van wie ik ben tegenkwam was dat ik heel snel verzandde in wat ik wil bereiken en niet wie ik ben.

Wat wil ik?

Voor mij voelt het als tegenstrijdig, maar ik heb veiligheid nodig om me vrij te voelen. Het besef dat ik mijzelf kan en mag zijn zonder dat ik afgewezen zal worden. Het is constant uitproberen waar de grenzen liggen, en tot mijn verbazing liggen die waarschijnlijk heel veel verder dan waar ik denk dat ze liggen.

Een liefdevolle relatie is iets waar ik me nu volledig voor open heb gesteld, want ik ben er van overtuigd dat ik niet gemaakt ben om alleen te blijven. Ik moet zeggen dat ik tegenwoordig genoeg mannelijke aandacht krijg. Best leuk eigenlijk!

Ik wil goed voor mij lichaam zorgen en elke dag stappen doen op mijn pad naar gezondheid. Dat houdt in gezond eten, in de juiste hoeveelheden en lekker tekeer gaan in de sportschool, allemaal om uiteindelijk in de normale BMI te komen. Beweging is ook erg belangrijk om mijn hoofd weer leeg te maken.

Regelmatig buitenlucht en zonlicht zijn noodzakelijk voor me, zeker als ik in mijn “computerslaafmodus” zit.

Niet langer wil ik me zorgen maken over die dingen die er niet meer toe doen als ik 90 ben. Ik wil tegen die tijd gedaan hebben wat ik altijd al wilde doen: boeken (lees: meervoud!) schrijven.
Ik wil een sprankel in mijn ogen en stralen als iemand die geen beperkingen kent.

Ik wil mijzelf serieus genoeg nemen dat ik invulling geef aan mijn dromen en verlangens.

Hoe ga ik dat doen?

Om mijn visie ten uitvoer te brengen is het belangrijk dat geest, lichaam en ziel in evenwicht zijn. Daarom moet je volgens mij je visie beschrijven vanuit deze drie punten. Hoe denk je een en ander op geestelijk gebied voor elkaar te krijgen? Hoe ga je om met je lichaam en hoe zorg je ervoor dat je je ziel eer aan doet?

Geest

Ik ben iemand die veel met haar hoofd bezig is en gebruik maakt van dingen waarbij het hoofd nodig is. Af en toe merk ik dat mijn hoofd in “overload” gaat. Gedachten racen dan rond en mijn oren kunnen letterlijk zoemen van alle prikkels die ik mijzelf soms toedien. In overload status is het belangrijk om mijn hoofd weer leeg te maken en dat doe ik door voldoende slaap, meditatie en schrijven in mijn dagboek. Daarnaast is het belangrijk om af en toe de muziek, de tv, de computer uit te zetten en gewoon te zitten of een boek te lezen. Ik wil gewoon leuke boeken lezen. Jarenlang las ik alleen maar spirituele en psychologische boeken. Daardoor vergat ik helemaal dat je ook gewoon van een mooi verhaal kan genieten.

Lichaam

Zoals ik al eerder schreef wil ik goed voor mijzelf zorgen. Dat houdt in letten op mijn voeding, genoeg water drinken, zeer regelmatig sporten en zorgen dat mijn lichaam in de gezonde BMI-categorie komt. Dit laatste wil ik gewoon rustig aan doen, geen crash-toestanden. Gewoon normaal eten en sporten.

Ziel

Om dit allemaal te gaan doen en voor elkaar te krijgen wil ik eerlijk zijn naar mijzelf. Ik wil me niet verstoppen als ik voel dat er iets aan de hand is, maar bewust afwegen wat het is en wat ik er aan kan doen om het te verbeteren. Ik heb een bepaalde graad van discipline nodig om mijn eigen geest in de hand te houden. Met name als ik merk dat ik liever vlucht, dan dat ik mijzelf moet laten zien. Ik wil dat deel in mij ontwikkelen, dat op de rem trapt als ik de lat te hoog leg voor mijzelf. En naast dat alles wil ik verbinding voelen met het Universum.

Deze dingen wil ik integreren tot wat ik noem mijn persoonlijke visie. Dit bericht is slechts een eerste aanzet. Ik zal 'm ongetwijfeld nog vaak gaan herschrijven. Maar ik vind het toch al heel mooi dat ik in staat was om dat waar ik voor wil staan kon opschrijven. Ik ben benieuwd hoe het jou zal vergaan.

---

Laat me weten wat je vond van dit artikel door je reactie achter te laten. Als er iets is dat ik voor je kan doen, hoor ik het graag! Wist je trouwens dat je mijn berichten rechtstreeks in je emailbox kunt krijgen? Geef je emailadres door (zie rechtermarge). Je adres is veilig bij mij, daarom maak ik gebruik van Feedblitz.com



17 april 2008

De Magiër



De pijn van noodzakelijke offers doet altijd meer pijn dan je van tevoren denkt. Ik weet het. Het is waardeloos. Dat gezegd hebbende, kan het doen van iets enorm creatiefs één van de meest geweldige ervaringen zijn die je ooit of in welk ander leven dan ook hebt gehad. Als het je lukt, dan is het het waard. Zelfs als het je niet lukt, dan leer je heel veel ongelofelijk magische en waardevolle dingen. Het is het NIET doen terwijl je wist dat je de kans had, dat veel meer pijn doet dan een mislukking.
~ Hugh Macleod
Wellicht zal het je verbazen (en misschien ook niet), maar soms word ik geplaagd door een gevoel dat ik wil schrijven, maar geen flauw idee heb waarover het moet gaan. Daarom pakte ik vanavond een tarotspel dat al enige tijd onaangeroerd op mijn bureau voor mij ligt en stelde de vraag: “Waar zal ik ’s over schrijven?”.

Ik trok de Magiër.

Deze kaart staat voor het omzetten van ideeën in actie, zelfvertrouwen, kracht en vastbeslotenheid om je door een fase heen te helpen. Verdere betekenissen zijn creatieve intelligentie, een nieuw begin en de realisatie dat alles begint met verlangen, intentie en focus. Als je daartoe in staat bent dan kan je alles bereiken wat je maar wilt.

Ik verwonder me toch altijd weer over de timing van sommige kaarten. Laat dit nou net iets zijn dat in de horoscooplezing stond die ik voor mijn verjaardag kreeg. Een geweldig cadeau, gemaakt door een goede vriend van me. In de horoscoop vertelde hij me dat mij een topjaar te wachten staat. Natuurlijk staat er nog veel meer in, maar tot mijn verbazing had ik de meeste moeite met het feit dat mij een topjaar te wachten staat. Ik citeer vrijelijk: “[2008] Het jaar van de doorbraak. Als de ascendant in hetzelfde teken staat als tijdens de geboorte dan is er sprake van een nieuwe geboorte. Je gooit je roer radicaal om. Je schrijft je boek en wordt beroemd, of je komt de liefde van je leven tegen. In alle gevallen heb je te maken met grote verandering.”


Ik sluit mijn ogen en stel me voor hoe het is om vet beroemd te zijn (visualiseer met me mee: Libris Top 10, dansen op het boekenbal (met natuurlijk de liefde van mijn leven) en een opdracht voor het Boekenweekgeschenk 2011! :-).

Diep van binnen doe ik een rondedansje met bijbehorend vals gezang, maar tegelijkertijd roert mijn vrolijk gespleten persoonlijkheid zich en maakt een cynische opmerking dat dit “niet waar kan zijn”.

Gelukkig neemt mijn positieve, iets overmoedige helft het weer over en vraagt zich af of het ook mogelijk is dat ik EN mijn boek schrijf EN de liefde van mijn leven ontmoet. Ik bedoel maar, waarom zouden we het leven niet dúbbel zo leuk maken?

Dan stapt de Magiër het toneel op. Gekleed in zijn rode mantel over zijn witte tuniek, komt hij recht op mij afgelopen en houdt vlak voor me stil. Hij is zeker dertig centimeter groter en ik kijk enigszins onder de indruk omhoog naar zijn gezicht. Geamuseerd vraagt hij me: “Hoe vaak moet ik je nog vertellen dat je alle gereedschappen beschikbaar hebt om ALLE doelen in je leven te vervullen?”.

Ik kijk hem aan en weet dat het beter is om geen discussie met dit type aan te gaan. Verstandig als ik op dit soort momenten kan zijn, houd ik mijn mond. Als ik nu ga lopen zeuren dat het allemaal best wel eng is en dat ik bang ben dat ik me met een dooie mus blij zit te maken, kon hij me wel eens in een kikker omtoveren. Een leuke kikker wel te verstaan, maar toch. Mijn talent om te ribitten in de vijver is niet zo groot.

Als ik nadenk over zijn woorden moet ik toegeven dat hij gelijk heeft en mijn blik glijdt naar de spullen die op de tafel liggen: de beker voor mijn vermogen om onvoorwaardelijke liefde te ontvangen en te geven, het zwaard voor mijn geest die mooie zinnen vormt waarover recensenten zich in vertwijfeling afvragen waarom zoveel talent nooit eerder is ontdekt, de staf voor de creatieve inspiratie en ongebreidelde fantasie en de pentakel voor de praktische “doe” kant en het vermogen om gewoon hard te werken. Je ziet, je moet niet mals zijn als je jezelf probeert te motiveren.

Tegelijkertijd moet ik denken aan dat kleine magiërtje dat ik al een hele tijd actief heb in de Office programma’s. Dat kleine tovenaartje dat mij tips en trucs wil geven over hoe ik nog handiger kan werken in Word en Excel staat symbool voor het feit dat ik alles kan maken zoals ik het zelf wil. Door hem constant actief te houden op mijn scherm herinner ik mijzelf aan mijn eigen vaardigheden.

Langzaam krijg ik een enorme grijns op mijn gezicht en ontspanning begint te groeien in mijn zonnevlecht… Ik ben dus de Magiër. Ik kan vertrouwen op mijn eigen vermogen om te focussen op dat wat ik wil benadrukken. Als ik wil dat 2008 een topjaar wordt, dan kies ik daar voor.

Ik open mijn ogen en zie dat ik nog steeds aan mijn bureau zit. De kaart die ik zojuist trok ligt voor me. Op het scherm prijkt een magisch wit nieuw document. Tijd om een leuk stukkie te schrijven…
---
Of je het nu helemaal eens bent me me of juist hartgrondig oneens... laat je reactie als dit stukkie je wat deed...



11 april 2008

Over the hill en een blogmoment


Soms heb je van die momenten waarbij andere mensen je vertellen dat dit een blogwaardig moment is. Soms maak je van die dingen mee waarbij je je achteraf afvraagt, wat er in vredesnaam gebeurde en hoe het komt dat je portemonnee nu zoveel lichter is…

Morgen word ik 41 jaar. Eindelijk over the hill… hèhè! Vanaf nu kan het alleen maar makkelijker worden! Volgens mij is het hartstikke gaaf daar aan de andere kant van de berg!

Die aanloop naar de top was niet gemakkelijk. Zo om en nabij de 40 begon het te kriebelen, ook al had ik mij nog zo voorgenomen om niet aan die onzin mee te doen. Maar toch moest ook ik me afvragen of ik niet een paar “kleine” dingetjes wilde veranderen zodat de volgende 40 jaar nóg beter zouden worden. Ik deed mijn oogkleppen af en zag dat er in mijn leven een aantal dingen waren die verandering behoefden.

De eerste actie die ik nam was om mijzelf eens stevig onder de loep te leggen en te kijken naar de manier waarop ik mijzelf zie en hoe ik over mijzelf denk. Het andere dat hoognodig veranderen moest was mijn gewicht.

Ondertussen begint het “loepwerk” zijn vruchten af te werpen en ben ik 11% van mijn begingewicht kwijt. Er is een dikke 35% van de reis naar mijn streefgewicht afgelegd en hoe verder ik kom hoe “mooier het landschap” wordt. Ook al is het soms niet eenvoudig, toch ben ik zo blij dat ik hieraan begonnen ben. Ik verheug me op de rest van de reis.

Maar morgen is er eerst een feestje… en op zo’n heuglijke dag wil ik er goed uitzien. De laatste tijd was het met mijn kleding nogal droevig gesteld en steeds vaker kreeg ik te horen dat het allemaal maar om me heen hing. Dus heb ik gisteren nieuwe kleren gekocht.

Ik vond het best ingewikkeld. Ik moest mijzelf namelijk overhalen om maat 46 (3 maten kleiner dan toen ik begon) aan te doen en ik was er van overtuigd dat het toch niet zou lukken. Ik probeerde het toch maar mijn manier van denken werd beloond doordat het inderdaad niet lukte. Om de lichte teleurstelling te completeren zei de verkoopster ook nog dat ze “mijn maat” niet voerden. Right… gauw weg maar. Even wilde ik mijn hele onderneming opgeven. Maar ik sprak mijzelf stevig toe en liep door naar mijn oude vertrouwde winkel waar ik eigenlijk altijd slaag. Ik pakte daar een maat 48, maar toen ik daaronder een maat 46 zag liggen graaide ik die toch maar mee het pashok in. Je weet immers maar nooit en als je het niet nog een keer probeert zal die troela in die vorige winkel altijd gelijk houden. Tot mijn grote verbazing gleed ik zomaar mijn droommaat in. Hij staat g-e-w-e-l-d-i-g! Even probeerde ik nog om de natuurwetten te confronteren met de wetten van het Universum dat Jolanda heet, maar helaas, dat ging iets te ver. Ik schafte mij een prachtig zwart-wit geblokt bloesje aan, een zwart t-shirt met lange mouwen, een rood-wit gestreepte blouse met witte kraag en manchetten, allen prachtig getailleerd. Ik voelde me helemaal koninklijk!

Vanmiddag besloot ik dat “de meiden” ook een nieuwe outfit verdiend hadden, want ook zij waren wat zielig de laatste tijd. Ik ging naar zo’n winkel waar je bh nog echt aangemeten wordt door van die dames die weten waar ze het over hebben. Ze grijpen wat om je borst heen met hun vingers, slaan een centimeterband om je heen en graaien dan in één keer het juiste apparaat uit het schap. Hoe ze dat toch doen, ik weet het niet. Volgens mij zijn het heksen! Flirty 2

Elke keer kom ik weer flabbergasted uit die winkel. Zo’n pas-sessie moet je meemaken om te weten waar ik het over heb. Sta ik daar rustig mijn nieuwe bh aan te doen in het pashokje, vliegt het gordijn open en staat die bh-mevrouw achter me. Hop-hop-hop, hand er in aan de linkerkant, hop-hop-hop hand er in aan de rechterkant en poef! mijn meiden stonden fier in hun nieuwe “woning”, te glimlachen dat het een lust was. Voorbij waren de droevige dagen! Daarna ging het gordijntje weer dicht en ik vroeg me af wat er zojuist gebeurd was. Ik stond mijzelf met open mond aan te kijken in de spiegel. Maar het resultaat beviel mij uitermate. Vriendelijk doch zéér gedecideerd waren mijn meiden naar hun plek gedirigeerd! Tien minuten later was ik, meer dan 100 euro lichter, al weer op de fiets op weg naar de sportschool. De trotse eigenares van een prachtige bh met bijpassende slip.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben super blij met mijn nieuwe aankoop, want ik weet dat het het geld dubbel en dwars waard is. Maar jemig: ik schrik toch altijd meer van die “hijsactie” dan van het betalen van de rekening.

Maar ach… who cares… ik zie er morgen “super hot” uit. Ik ben trots op mijzelf en ik kan met recht concluderen dat ik lekker bezig ben en dat mag ook aan de buitenkant gezien worden!



9 april 2008

Geluk is een keuze

Bron: Elusiv.

Geluk hangt van onszelf af -- Aristoteles
Ik geef het eerlijk toe… ik ben soms erg resultaatgericht. Dan laat ik mijn gemoedstoestand afhangen van de resultaten die ik behaal. Als ik mijn doel niet behaal word ik boos en chagrijnig. Maar dat resultaten pas komen als de tijd er rijp voor is, bleek deze week wel weer.
In 2003 maakte ik op mijn werk een registratietool in Excel om projectvoortgang en -status bij te houden.
Ik had plezier in de opdracht, want ik was heerlijk bezig om allerlei opties en mogelijkheden uit te vinden in het programma en maakte er een leuk ding van dat er ook nog goed uitzag. Je kon er van alles in kwijt en als je het op de juiste manier uitdraaide dan kon je het ook nog voor verschillende doeleinden gebruiken. Prachtig toch? Ik was er echt (en met recht) trots op.
Maar waar ik geen rekening mee had gehouden, was dat de organisatie nog niet toe was aan zo’n registratietool, ook al hadden ze gezegd dat ze het wilden hebben toen het hen werd voorgesteld. Toen puntje bij paaltje kwam gebruikten ze het niet. Heel jammer. Ik had gedacht dat iedereen het vanaf dag 1 zou gebruiken en er enthousiast over zou zijn. En stiekem had ik gehoopt dat ik op handen gedragen zou worden. Niet dus.
Daar zat ik met mijn goede gedrag. Door al dat gefriemel en gezoek naar mooie opties was er veel tijd in gaan zitten en snapte *ik* in ieder geval heel goed waarom dat ding zo belangrijk was. Ik moet eerlijk toegeven dat ik er behoorlijk boos over ben geweest en dat ik ook niet zo goed begreep waarom ze wel zeiden dat ze het nodig hadden, maar het uiteindelijk niet gebruikten. Uiteindelijk vergat ik het hele voorval en ging verder met andere dingen die op mijn pad kwamen.
Deze week hoorde ik van mijn baas dat hij het ding tegen was gekomen (ingevuld en al!) en dat de gebruiker er heel enthousiast over was. Hij had eindelijk een tool waarmee hij aan kon tonen dat zijn werklast al ontzettende hoog was en dat hij er niet nog meer bij kon doen. Het nut van de registratie was eindelijk duidelijk! Vijf jaar later wel te verstaan, maar toch…
Ik moest hieraan denken toen ik vandaag een vraag las aan Deepak Chopra: “Als het mijn verlangen is om gelukkig te zijn, hoe zorg ik er dan voor dat ik me niet verbind aan de uitkomst?”. Dit was Deepaks antwoord:
Een duurzame staat van geluk is niet het product van verlangen. Werkelijk geluk is een staat van Zijn, niet iets dat je doet of behaalt. Die staat van Zijn is je eigen innerlijke vreugde die expressie geeft aan de overvloed en verwondering die je ervaart in je leven op dit moment. Het is niet afhankelijk van je gemoedstoestand of van externe omstandigheden. Het is je eigen zelfverlichtende essentie dat zich bewust wordt van zichzelf. Dat Zelf is je stille getuige. Het is degene binnen in je die afgezonderd is van zintuiglijke ervaring en op hetzelfde moment volledige vrijheid ervaart.
Het zette de puntjes wel even op de i voor mij. Ik kan gelukkig zijn in mijn werk, ook als ik niet mijn doel behaal. Zelfs als ik het megasuperdruk heb, kan ik er voor kiezen om mijn kop niet gek te laten maken en gewoon mijn werk te doen. En zelfs ik me wel gek laat maken, dan nog kan ik gelukkig zijn.
Ik kan dus genieten van de geintjes met mijn collega’s. Ik kan genieten van de interessante onderwerpen die mijn bureau passeren. Ik krijg leuke projecten in de schoot geworpen. Ik kan genieten van de contacten die ik heb. Ik kan zelfs genieten van mensen die voor de triljoenste keer dezelfde vraag stellen. Oké, dat laatste is misschien wat veel gevraagd :-)
Maar één ding is duidelijk, mijn geluk is niet afhankelijk van mijn gemoedstoestand noch van de dingen om mij heen. Geluk is wat ik van binnen ervaar. Geluk is dus een keuze.
Ik vind het verhelderend om dat weer eens opnieuw vast te stellen. Ook mijn leven wordt wel eens ontregeld door gebeurtenissen waardoor ik mijn kop er bij laat hangen. Ook ik sta wel eens heel erg onder druk. Ook mijn bureau is wel eens zo vol dat ik niet weet of ik aan de linkerkant zal beginnen of aan de rechterkant.
Maar het betekent niet dat ik niet gelukkig kan zijn…