21 juni 2008

Afvallen: het vervolg


Een tijd geleden beloofde ik jullie dat ik regelmatig op de hogte zou houden over mijn afvalproject. Na die bewuste 30e maart werd het op uiterst professionele wijze heel stil. Ik had namelijk geen grootste trotse resultaten te rapporteren en ik voelde dat, na mijn initiële zegetocht, toch een beetje als falen. Maar ondanks dat mijn gewicht misschien niet veranderde, veranderde mijn lichaam toch behoorlijk. Op 30 maart rapporteerde ik de volgende cijfers:
  • Verloren gewicht: 12,2 kg, nu 13.6 kg
  • Vet%: 44,4%, nu 41,9%
  • Spier%: 22,2%, nu 23,1%
De strategie die ik in maart vaststelde bleek niet helemaal haalbaar. Alhoewel ik heel braaf drie keer per week naar de sportschool ging, bleek het loggen van mijn eten moeilijk. Dit kwam met name doordat iemand tegen me zei dat het onzin was, “want ik moest het toch zonder kunnen”. Ik heb me daar door laten beïnvloeden. Dat bleek niet zo slim. Een dergelijk pad moet je persé op je eigen manier doen, niet op die manier van een ander. Soms leveren anderen een positieve bijdrage, soms ook totaal niet. Mijn gewoonte om alles op te schrijven en niet al te grote verschillen te creëren tussen inname en verbranding verloor ik weer. Het leert me maar weer hoe ik nog meer dan ik dacht bij mijzelf moet blijven. Hierover zal ik binnenkort een artikel schrijven.
Een tweede aspect dat van invloed is geweest, is mijn werkelijke verbranding. Vorige week kocht ik zo’n vernuftige hartslagmeter omdat ik wilde weten wat die werkelijke verbranding dan wel was in plaats van blindelings te vertrouwen op de apparaten in de sportschool. Wel, mijn vermoedens waren juist: ik verbrand nogal wat minder dan wat die apparaten aangeven. Soms wel tussen de 25 en 50%! Een dik uur cardio leverde me maar 325 calorieën op terwijl de apparaten een juichende 610 aangaven. Yikes!! Als je dan weet dat ik altijd bijeet op sportdagen is het heel goed mogelijk dat ik net te veel heb gegeten en dat het omslag punt is gekomen toen mijn basisverbranding verlaagde omdat mijn algemene gewicht verlaagde.
Met deze punten in het achterhoofd kwam ik afgelopen week tot de conclusie dat ik echt weer de punten op de i moet gaan zetten. Als ik verder wil afvallen, dan zal ik weer aan de bak moeten gaan.
Daarom wil ik weer een drie weken programma doen waarbij ik op de volgende dingen let:
  • Ik ga door met drie keer per week naar de sportschool
  • Ik schrijf op wat ik gegeten en gesport heb (verschillen niet groter dan tussen de 500 en 750 calorieën)
Het loggen wordt de belangrijkste focus, niet direct het afvallen. Als ik log krijg ik meetbare informatie op basis waarvan ik kan beslissen om veranderingen door te voeren. Meten = Weten.
Mijn doel
Op 1 januari 2009 zit ik op 100 kg.
Dat lijkt een heel klein eindje (9 kg) maar vanuit de laatste maanden gezien, een enorme sprong. Vanaf dat gewicht (heb ik mij al een tijdje geleden voorgenomen) wil ik heel voorzichtig beginnen met joggen. Nu is het me nog te pijnlijk voor mijn enkels en onderbenen. Je krijgt met mijn gewicht behoorlijke klappen op je gewrichten, wat niet echt prettig is. Maar weet je, ik wil zo graag weten of ik een hardloper ben… en alleen daarom al wil ik hardlopen. Ik weet niet waarom, maar ik heb zo'n vermoeden dat ik dat heerlijk zal vinden.
Hier beëindig ik deze evaluatie met wederom de plechtige belofte om jullie op de hoogte te houden.



16 juni 2008

*Kaak valt op vloer*

Ik ben een fervent lezer van een aantal weblogs. Soms is het omdat het onderwerp me aanspreekt en soms is het omdat ik de stijl van schrijven heel erg leuk vind.

Op de weblog van Semi-Charmed Wife van ene Jen las ik de volgende overdenking waarbij ik ongeveer dezelfde reactie had als zij...

"Ik zie mijzelf als vechter. Wel, wat doet een vechter? Ze vecht, wat betekent dat er obstakels, uitdagingen, problemen, barrières, wegopbrekingen en kinken in de kabel nodig zijn. Zie je waar ik heen ga met deze vaststelling?Is het mogelijk dat mijn beeld van mijzelf, ideeën over mijzelf, en mijn (wellicht overijverige) erkenning van mijn verleden, een Jen gecreëerd hebben die niet weet hoe ze moet overleven zonder een constant gevecht?

*Kaak valt op vloer*

Zou het kunnen zijn dat het accepteren en verantwoordelijkheid nemen voor de keuzes en ervaringen uit het verleden Stap 1 zijn in spirituele ontwikkeling, en Stap 2 is dat je je realiseert dat niets van dat alles er eigenlijk toe doet?

[...]

Als je weghaalt wat ik heb meegemaakt, wat blijft er dan over? Wie blijft er over? Als ik niet mijn gedachten, ideeën en ervaringen ben (of te wel mijn Mind), wie ben ik dan? Kan ik nog steeds Mij zijn zonder mijn verleden?"

Dit zette me heel erg aan het denken. Tot het moment dat ik dit las, zag ik mijzelf ook als vechter. Ik kon soms met trots in mijn stem zeggen dat ik een vechter ben. Maar nu zie ik ook dat ik daarmee situaties gecreëerd heb die overeenkomen met de opsomming die Jen weergeeft. Tsjonge, wat heb ik wat afgevochten en ook nog heel recentelijk. Niet alleen met mijzelf, maar ook met anderen.

Het gevoel met het woord vechter werd voor mij in één keer een stuk minder positief, tot ik bij mijzelf naging WAT ik versta onder het etiket vechter. Ik kwam tot de conclusie dat ik een doorzetter ben en dat ik het niet zomaar opgeef als ik iets wil. Zoals ze in Groningen zeggen: "Wat ze in de kop heeft, heeft ze niet in de kont".

Maar een vechter? Daar heb ik geen zin meer in...



Teenage Mutant Ninja Turtles
Teenage Mutant Ninja Turtles
Elias Koteas

Sorry... deze inkopper kon ik niet laten....



9 juni 2008

Ik ben uniek!


Ik weet dat het voor velen not done is… ik weet het echt, maar ik moet het toch zeggen… Ik ben uniek.

Sorry…

…maar in het kader van persoonlijk ontwikkeling moet ik mijzelf af en toe dwingen om dit soort dingen hardop tegen mijzelf te zeggen. Er zijn momenten waarop ik ontzettend in mijzelf geloof, maar af en toe moet ik mijzelf weerhouden om niet weg te kruipen in een donker hol, omdat ik ontevreden ben over mijn prestaties.

Ik geloof mijzelf soms niet als ik zeg dat ik een goede prestatie heb geleverd. Daarmee voldoe ik precies aan de ongeschreven regels van onze (calvinistische) maatschappij. Het is beter om niet te veel je kop boven het maaiveld uit te steken. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Dat soort onzin...

Vroeger was het thuis soms zoeken naar complimenten. Niet dat dit vanuit enig opvoedkundig oogpunt werd gedaan, maar ze waren gewoon niet zo dik gezaaid. Er werd verwacht dat je de dingen die je deed, gewoon goed deed. Alleen bij uitzonderlijke gebeurtenissen stond je in de aandacht. Dit had tot gevolg dat ik op zoek ben gegaan naar uitzonderlijke prestaties van mijzelf om maar zo veel mogelijk van die heerlijke complimentjes te krijgen. Mijn perfectionist was geboren. Tegelijkertijd weigerde ik stil te staan bij prestaties die wellicht iets minder van kwaliteit waren, maar nog steeds uitzonderlijk goed in de ogen van anderen. Daardoor kan het ook zijn dat ik complimenten gemist heb, puur omdat ik vond dat ik niet hoefde te luisteren omdat mijn prestatie niet voldeed aan het niveau dat ik mijzelf had opgelegd.

Mijn perfectionisme heeft me ver gebracht, maar vaak maakte ik het ook ontzettend lastig voor mijzelf.

Als ik iets goed heb gedaan, zal ik mijzelf niet zomaar een complimentje geven. Liever doe ik het af met een “ach, dat is toch gewoon!”, en een bescheiden naar beneden gerichte blik. Dat is niet alleen vervelend voor mij, maar ook voor anderen omdat ik hun complimenten niet in ontvangst wil nemen.

Nu is het helemaal niet erg om ergens een lat te hebben liggen, want dat zorgt er ook voor dat je een motivatie hebt om jezelf te verbeteren. Maar als je ‘m zo hoog legt als ik af en toe doe, dan kan dat ook inhouden dat je er maar niet meer aan begint. Ondertussen heb ik een groot aantal onafgemaakte boekprojecten op mijn computer staan, die er om schreeuwen om afgemaakt te worden. Maar ik doe net alsof ze er niet zijn. Ze zijn nog niet goed genoeg.

Ondanks dit referentiekader ga ik mij vanaf nu begeven op het smalle pad van waardering en tevredenheid. Men vertelt mij (en ik wil ze graag geloven) dat er nog een enorm grijs veld zit tussen mijn perfecte prestatie en wat ik slecht noem. Als ik dat grijze vlak uiteen weet te rafelen, dan zal ik ongetwijfeld meer tevredenheid bij mijzelf vinden en zal ik complimenten van anderen veel beter in ontvangst kunnen nemen.

Maar om te bepalen wat goed is en wat beter kan, zijn er wel wat dingen om rekening mee te houden:

  • Ken je talenten!
    Wat doe je het allerliefste? Bij welke activiteit gaat je hart sneller slaan en voel je je als het ware voortgedreven door een onzichtbare kracht? Waar krijg je energie van in plaats van dat je energie moet inleveren? Wat doe je als je stiekem spijbelt van klusjes?
  • Doe wat je doet altijd met plezier!
    Laat jezelf niet weerhouden door een vervelend stemmetje dat je toch niet goed genoeg zult zijn in wat je doet. Wat je ook doet, probeer die plek te vinden waar je je helemaal vrij kan uitdrukken. Die plek waar jij jezelf kan zijn.
  • Durf anders te zijn!
    Durf anders te zijn als dat je plezier oplevert. Als iedereen zegt dat je je maar beter gedeisd kan houden, durf dan anders te zijn. Als iedereen zegt dat je beter “je kop in de kukel” kan houden, durf dan anders te zijn. Als iedereen zegt dat je “wel aardig” danst, durf dan anders te zijn. Als iedereen zegt dat het niet normaal is om jezelf op te hemelen, durf dan anders te zijn. Durf anders te zijn en jezelf gelukkig te maken.
  • Doe even NIET normaal!
    Wees eens abnormaal door je eigen behoeften te volgen en te zeggen dat je ontzettend tevreden bent over wat je gedaan hebt. Doe dat niet, zoals ik nog wel eens doe, vanuit een grapje, maar meen het echt. Sta stil, kijk en ervaar. Dat iedereen onder het maaiveld zit te zitten, betekent nog niet dat jij het ook moet doet.

Eén ding dat ik de afgelopen tijd geleerd heb, is dat mensen blij worden als ik uit de grond van mijn hart blij ben. Als ik lach vanuit mijn ziel, glimlacht iedereen terug. Als ik mijzelf in zit te houden of nog erger zit te weerhouden, voelen ze dat ook. Ik maak hen blijer als ik gewoon doe wat ik het allerliefste doe. En dat geldt ook voor jou.

Wat voor mij heel belangrijk is, is dat ik erken dat ik ^Uniek^ ben. Door dat te zijn, kan ik nooit meer ^Normaal^ zijn want dat is een halte terug op mijn reis. Stiekem wil ik dat ook helemaal niet zijn. De halte ^Uniek^ komt namelijk na ^Normaal^. Een stuk verderop ligt de halte ^Geweldig^, met daar achteraan het station ^Super^. ^Buitengewoon^ en ^Grandioos^ volgen daarna. ^Perfect^ is het eindpunt, maar dat duurt nog wel even.

Elke keer dat ik een halte verder kom op mijn reis mag ik de lat iets hoger leggen. Let wel, IETS. Ik wil namelijk wel een motivatie hebben om verder te komen met dat wat ik het liefste doe. Als ik mijn lat elke keer een klein eindje hoger kan plaatsen maak ik het voor mijzelf gemakkelijker om mijn doelen te behalen. Daardoor loop ik een groter risico om mijzelf een complimentje te moeten maken, en laat dat nou een risico zijn, dat ik wel aandurf.

--

Als je nog nooit gereageerd hebt op deze weblog laat je dan nu gelden! Doe ’s niet zo normaal, stap uit de schaduw en verras jezelf. Klik op het commentaardingetje en laat je gaan!



3 juni 2008

Kracht

Strength uit Tarot of Dreams

Tarot heb ik altijd een mooi middel gevonden om mijzelf een spiegel voor te houden. Een kaart die regelmatig op mijn bordje komt is die van Kracht (8). Veel mensen denken dat ze kracht kunnen halen uit de wereld om hen heen. Regelmatig duikel ik in dezelfde val. Ik overweeg dan om buitengewoon veel kracht in te zetten om dat wat ik wil er even door te drukken. Maar als puntje bij paaltje komt durf ik het niet aan. Uiteindelijk is dat denk ik ook maar goed, want ik weet uit ervaring dat deze aanpak me alleen maar meer verwijdert van mensen in plaats van dat het me met hen verbindt.

Wat ik wil leren is om op dit soort momenten direct te begrijpen dat het een illusie is om mijn kracht elders weg te halen of overmatig te gebruiken. De wereld om mij heen gaat namelijk niet verder de grenzen van mijn fysieke lichaam. Al het andere is illusie. Alles wat ik om me heen heb verzameld heb aan spullen en mensen heb ik zelf gemaakt in mijn geest, en de regel is dat als ik mijzelf verander dat dan mijn wereld met me mee verandert.

Toen ik dit concept voor het eerst probeerde te begrijpen snapte ik er geen rukketuk van… ik was zo gewend aan het feit dat ik mijn kracht elders weg moest halen, dat ik moeite had om het te begrijpen.

Denk nu niet dat ik nu alleen nog maar krachtig ben. Ech’ nie’! Ik mieter nog net zo gemakkelijk in de valkuil van verwijt en veroordeling. Maar ik merk dat ik het steeds sneller terug begin te halen. Er begint echt iets te veranderen en ik denk dat het te maken heeft met dit concept.

Mijn stevigste overtuigingen en gedachten worden weerspiegeld in mijn fysieke realiteit. Dat wat ik geloof heeft zich gemanifesteerd om mij heen. Dat hoeft niet te betekenen dat anderen die zich in die realiteit bevinden, deze op dezelfde manier ervaren. Waarschijnlijk ervaren ze hem heel anders, omdat zij op een andere manier denken.

Die afspiegeling kan je gebruiken als feedback over wat je overtuigingen zijn, want met behulp daarvan kan je bepalen of je overtuigingen nog wel bij je passen. Als dat niet het geval is, dan kan je overwegen om je overtuigingen en gedachten te veranderen. Doordat je je gedachten verandert, verandert je realiteitsreflectie mee.

Het maakt niet uit wat er zich om mij heen afspeelt. Dat is allemaal illusie. Maar van één ding ben ik nu overtuigd: ik ben geen pion meer op een groot schaakbord dat naar ieders welbelieven overal heen geschoven kan worden. Ik kies er nu voor om mijzelf te zien als de schaker die zelf beslist waar ze de stukken naar toe verplaatst.

Als ik ander gedrag begin te vertonen, dán pas kan je zeggen dat ik echt veranderd ben. Hierbij maakt het niet uit of mijn reflectie al dan niet mee verandert. Als ik werkelijk veranderd ben, dan kan de wereld om mij heen namelijk niet anders meer doen dan zich aan te passen naar dat wat mijn overtuiging is. Gelijke energieën trekken elkaar immers aan!

Als ik alleen zou veranderen omdat ik een verandering wil in mijn reflectie, dan zou ik er voorwaarden aan ten grondslag leggen en ontstaat er een kortsluiting in het systeem. Dat is de paradox van de illusie van kracht in relatie tot de kracht van illusie.

Denk maar eens aan iemand die structureel te veel drinkt, rookt en eet. Op een gegeven moment komt hij op het punt dat zijn lichaam zich begint te verzetten tegen zijn gedrag. Als de dokter hem dan ook nog eens vertelt dat hij toch echt beter voor zichzelf moet gaan zorgen, geeft hij zuchtend toe en gaat vol wilskracht aan de slag. Maar wat hij ook probeert, het lukt hem maar niet om constructief bezig te zijn met die veranderingen. Hij zit vast in de illusie van kracht. Tot het moment komt dat hij doorkrijgt dat hij elke dag met een boos en verdrietig gevoel zichzelf probeert te weerhouden om niet terug te vallen. Hij begint de affirmatie “Mijn gemoedstoestand is positief” als een mantra te herhalen. Hij herhaalt het honderd keer, duizend keer, tienduizend keer. En langzamerhand merkt hij hoe het hem minder moeite kost om de juiste keuzes te maken in zijn leven. Uiteindelijk verbetert hij zijn gezondheid door anders te gaan denken.

Wat ik mijzelf keer op keer moet blijven herinneren, is dat mijn realiteit niet meer is dan de definitie die ik er aan geef. Ik kan bepalen hoe ik mijn realiteit ervaar.

Ik ben uitsluitend energie, een perspectief, een mening die gebaseerd is op mijn overtuigingen. Ik krijg precies gereflecteerd wat ik denk dat ik ben. Als ik denk dat ik afhankelijk ben van anderen, dan zal ik mij automatisch in een dergelijke situatie sturen waarin ik mijn kracht weggeef aan hen. Zijn zij dan schuldig aan het wegsijpelen van mijn kracht? Wel nee, zij zijn slechts het symbool dat ik aangereikt krijg zodat ik dat kan gebruiken om mijzelf te veranderen.
Ik kwam regelmatig terecht in situaties waarbij andere mensen hun macht over mij lieten gelden. Het gaf mij altijd een heel vervelend gevoel omdat ik me dan zo klein voelde. Tot ik er achter kwam dat zij slechts het symbool waren voor de manier waarop ik over mijzelf dacht. De ontkenning van mijn eigen kracht was af en toe zo sterk dat ik haast verdween van het toneel, en dat terwijl ik normaliter toch echt wel mijn mondje kan roeren. Net alsof ik niets meer te melden had.

Sinds korte tijd is dat anders. Ik ben me er nu van bewust dat ik dat soms doe. Ik heb er geen zin meer in om geen stem meer te hebben. Natuurlijk gebeurt het me nog wel dat ik me klein en nietszeggend voel, maar de momenten zijn nu nog maar kort waarna ik mijn eigen kracht weer te pakken heb zonder dat ik een heel gevecht nodig heb.

Zit jij in een zelfde situatie waarbij anderen een nare rol spelen? Kijk eens wat zij jou willen vertellen… ze staan symbool voor de manier waarop jij denkt over jezelf. Pak de energie terug en ga op beide benen staan. Stel jezelf voor dat je jouw eigen energie weer terugzuigt of terugtrekt uit het wezen van de ander. Voel hoe je je terstond sterker voelt worden.

Het symbool dat je aangereikt krijgt kan zich zowel fysiek, mentaal, emotioneel als spiritueel voordoen. Wat wil de situatie je vertellen? Kijk er naar zonder dat je het veroordeelt. Het is nu eenmaal zoals het is, maar dat betekent niet dat je het vanaf nu niet zou kunnen veranderen. Jij kan er vanaf nu een andere betekenis aan geven. Je wordt op zo’n manier de meester door de kracht van de illusie te gebruiken zodat je je slaaf van de illusie van kracht kunt parkeren.

Voor mij was het af en toe best ’s slikken om te ontdekken dat ik kennelijk meer ben dan ik dacht en dat ik dus geen gebruik maakte van de bron van kracht die ik tot mijn beschikking heb. Ik heb geen zin meer om en slap aftrekseltje te zijn van de ware potentie die ik ben. Mijn slachtoffergevoel moet maar ’s klaar zijn. Het is niet leuk, ik word er niks beter van en om eerlijk te zijn is het dodelijk vermoeiend om zo te hangen.

Ik heb een oneindige kracht tot mijn beschikking en daarmee kan ik dus oneindig scheppen. Alles wat ik zou willen! Het enige dat ik daarvoor moet doen is onvoorwaardelijk (dus zonder voorwaarden) toestaan dat het gebeurt. Ik kan mijn eigen scenario scheppen waarin ik alle delen op kan nemen die ik maar wil. Alles is immers afhankelijk van de definitie die ik er aan koppel.
En wat voor mij geldt, geldt dus ook voor jou. Alles kan je veranderen als je je diepste, donkerste overtuiging omhoog durft te halen. Dan pas kan je kiezen in vrijheid. Tot nu heb je altijd gekozen, maar vaak bleef het onbewust. Nu kan je je gaan zien als een prachtig aspect van het oneindige en daarmee open je de bron waarin alles ligt vastgelegd. Durf je het aan?

Doe het gewoon stapje voor stapje. Niemand die je dwingt om een draai van 180 graden te maken.

Laat me weten wat je vond van dit artikel door je reactie achter te laten. Als er iets is dat ik voor je kan doen, hoor ik het graag!

1 juni 2008

Overtuigd

Pensieri al tramonto - Sunset Thoughts

Gedachten kunnen je beperken in wat je werkelijk wilt doen. Als je in staat bent om je gedachten te veranderen, kun je je leven veranderen. Maar voordat het zover is houden die stomme gedachten je daar waar je juist niet zijn wilt. Maar alles kan veranderd worden, als je maar wilt.
Het zelf veranderen is één ding, maar als anderen je wijzen op het feit dat je gedachten mogelijk niet waar zijn is dat nog veel vervelender? Is het waar wat je zegt?

Ik voel nog de reactie die dat teweegbracht, een gevoel van verbazing en ook een wat op mijn teentjes getrapt gevoel omdat er aan mijn woorden getwijfeld werd. Ik bedoel maar… moi?! In eerste instantie wilde ik keihard vasthouden aan mijn waarheid, maar hoe harder ik mijn best deed, hoe meer er van binnen een stem begon te roepen dat de waarheid wel eens heel anders kon zijn. Ik voelde hoe mijn tenen nog een centimeter of wat groeiden, want wie was hij om mijn rustige wereldje overhoop te halen?

Overtuigingen zijn maar rare dingen. Ze bestaan uit gedachten die gewoon vaak genoeg herhaald zijn en die je bent gaan geloven. Ze kunnen krachtig zijn en positief waardoor ze je kunnen ondersteunen, maar ze kunnen ook negatief zijn waardoor je langzamerhand je grip verliest en afglijdt naar regionen waar je nou juist niet wilde zijn.

Ik denk dat er niet veel mensen zijn die geen negatieve gedachten hebben, en zelfs als ze zeggen dat ze die niet hebben, dan liegen ze volgens mij :D (hahaha, gun me de lol van een negatieve gedachte). Het kan zijn dat iemand ooit tegen je heeft gezegd dat je tekening stom was of dat je niet kon dansen. Dit soort onvoorzichtige uitspraken kan er toe hebben geleid dat je je droom opgegeven hebt. Het is namelijk zo gemakkelijk om iemand op zijn woord te geloven, want dat is namelijk wat we graag willen doen.

Soorten beperkingen

Volgens Dilts en DeLozier (beiden NLP vakmensen) zijn er drie manieren waarop mensen zichzelf beperken.

  • hopeloosheid, je voelt geen hoop omdat je niet gelooft dat je ook maar iets kan bereiken
  • hulpeloosheid, je gelooft wel dat er iets mogelijk is, maar dat jij zelf niet in staat bent om dat te doen
  • waardeloosheid, je gelooft niet dat je het waard bent om succesvol te zijn

Je kan haast spreken van een virusaanval op je geest als je het hebt over negatieve gedachten. Als kleine bacteriën doen ze hun werk en “vreten” hun weg door je zelfvertrouwen heen.

“Ik kan gewoon geen hogere prijs vragen aan mijn klanten”
“Succes? Nee, dat zal ik nooit hebben.”
“Ik ben gewoon niet creatief.”
“Zo’n omzet is voor mij niet weggelegd, dat kan … alleen maar.”
“Ik heb geen diploma’s en daarom kan ik geen andere baan gaan zoeken.”
“Ik ben niet mooi genoeg om een leuke relatie te krijgen.”

Maar weet je… met zulke gedachten ben je een slachtoffer. Een slachtoffer van eigen makelij.

Hoe ze ontstaan

Overtuigingen worden op diverse manier gevormd:

  • Dingen die tegen je gezegd werden (met name tot je 7e jaar ben je heel beïnvloedbaar), maar ook gebeurtenissen kunnen een grote invloed hebben als kind.
  • De omgeving waarin je opgroeit, je ouders, je school en de maatschappij bepalen voor een groot deel de manier waarop je denkt. Hoe je omgaat met problemen is voor een groot deel afhankelijk van de dingen die je in die tijd gehoord hebt.
  • De voorbeelden die je gehad hebt in je leven van de mensen die je als je held of heldin zag, zijn heel erg belangrijk. Als zij zeiden dat het zo was, dan nam je dat automatisch over.

Belangrijke ervaringen kunnen ook je overtuigingen scheppen. Als je op het moment van gebeuren negatieve gedachten ervoer is de kans groot dat je daaraan een houding hebt ontleend die je de kracht ontneemt en bang maakt.

Een prachtig voorbeeld van een diepgewortelde overtuiging was die van een patiënt van dr. Abraham Maslow (je weet wel die van die piramide!). De man was er van overtuigd dat hij een lijk was. Toen Maslow hem vroeg of lijken konden bloeden antwoordde de man dat hij dacht van niet. Maslow prikte hem met zijn toestemming met een naald, waarna de patiënt in verbazing uitriep: “Verdorie,… dus lijken kunnen wel bloeden!”

Overtuigingen bepalen de manier waarop je de wereld waarneemt. Als je er van overtuigd bent dat je wereld een wrede plek is om te verblijven dan zul je veel tegenstand vinden in je leven. Maar als je er achter komt dat je op die manier denkt, dan kan je er wat aan doen. Tot die tijd is het worstelen en af en toe boven komen om een hap lucht te pakken.

Als je geïnteresseerd bent in de Law of Attraction, dan is het helemaal belangrijk dat je je gedachten onderzoekt, omdat ze op zo’n diep niveau kunnen “draaien” dat je het niet eens meer door hebt. Het is dan niet mogelijk om de dingen die je zo graag in je leven wilt hebben naar “binnen te halen”. Je overtuigingen houden ze simpelweg tegen.

Voor mij gaat het vaak om dingen waarvan ik denk dat ik ze niet kan of niet durf. Voor anderen gaat het om dingen die wel of niet oké zijn (dat kan toch niet?) of dat zij niet oké zijn.

Maar op die manier beperk je je zo ontzettend. Je gaat de uitdaging niet aan en daardoor ontneem je jezelf ook nog eens de kans om je overtuigingen uit te dagen op waarheid. Stel je voor dat je in een situatie terechtkomt waarin het tegendeel bewezen wordt? Dat zou verschrikkelijk zijn! Het zou je hele overtuigingentoren ineen doen storten.

Maar als je een paar keer een goede ervaring hebt door toch te doen wat je in eerste instantie niet wilde, zullen je overtuigingen zich aan gaan passen. Plotseling lijkt het allemaal niet meer zo onmogelijk, maar geef je het het voordeel van de twijfel. Als je daarna nog langer doorgaat, dan passen je overtuigingen zich helemaal aan en raak je er van overtuigd dat je er zelfs goed in bent. Nog een stap later integreer je het in je Zijn en kan je de Law of Attraction zijn werk laten doen.

Maar het begint allemaal met jou!

Jij moet bereid zijn om verandering aan te gaan. Je moet er van overtuigd zijn dat alles, maar dan ook alles aan verandering onderhevig kan zijn. Het is een kwestie van durf om uit je comfort zone te stappen, maar als je het eenmaal doet, dan zul je merken dat je gelijk de wind in de rug krijgt. Je zult merken dat het allemaal niet zo eng of stom is als jij dacht.

Begin er mee om je af te vragen of de overtuiging die je koestert je voordeel brengt. Stel je voor dat je elke keer ontzettend veel voedsel in huis haalt, want je weet maar nooit of er iemand op bezoek komt en mee wil eten. Want stel je voor dat je niet op hen gerekend hebt, dan zullen ze nooit weer willen komen. Dit soort overtuigingen zijn niet nuttig, want je koppelt je acceptatie aan hetgeen jij ze voor kan zetten. Als je toevallig niet het “juiste” in huis hebt zul je jezelf afwijzen en dit overbrengen aan de ander.

Elke gedachte die je hebt zijn eigenlijk verzoeken aan het Universum om jou te geven wat je kennelijk zo graag wilt hebben. Als je ze maar blijft herhalen, dan krijg je ze uiteindelijk op een blaadje gepresenteerd. Eén van mijn belangrijkste overwinningen was dat ik mijn overtuigingen op relatiegebied heb weten te veranderen. Ik was er van overtuigd dat ik niet leuk genoeg, niet lief genoeg, niet mooi genoeg en weet ik veel wat nog meer niet genoeg was. Dat resulteerde in mijn overtuiging dat een relatie kennelijk niet voor mij weggelegd was. Kan je je voorstellen dat alle leuke kerels die ik tegenkwam op een drafje het toneel verlieten? Pas toen ik mijn overtuigingen keihard aanpakte door ze elke keer dat ik ze opmerkte om te draaien en drie keer te halen in positieve zin, begon er wat te veranderen. Tegenwoordig kan ik, met een grote grijns op mijn gezicht, zeggen dat ik niets te klagen heb in de liefde…



Gratis online cursus


Een tweede website die ik jullie niet wil onthouden is de nieuwe site van Bill Harris. Ik ken de man van The Secret, maar met name van zijn eigen website http://www.centerpointe.com/. Ik gebruik zijn serie meditatie-cd's (probeer zijn gratis test-cd!) en ben daar heel erg over te spreken. Kijk ook naar zijn weblog, want hij heeft daar altijd geweldige artikelen staan.

Maar de man heeft wat nieuws, een gratis online cursus met interviews met bekende spirituele mensen. Ik heb vanochtend naar de eerste aflevering geluisterd, een interview met Genpo Roshi (wat weet die man Zen eenvoudig te maken!). Ook al is het in het engels, het is goed begrijpbaar met name omdat het hele interview is uitgewerkt in tekstvorm. Doordat je kan meelezen is het goed te volgen voor de meeste mensen.