31 oktober 2008

Wie ben ik? Een individualist!

Individualist by PHudge

In mijn zoektocht naar wie ik ben, kwam ik de test tegen om te bepalen welk enneagramtype ik ben. Ik had er al veel over gehoord, zelfs boeken over gekocht, maar er nooit iets mee gedaan. Hopelijk kan ik er nu wel iets in vinden. Er zijn veel korte testjes beschikbaar op het internet, maar ik ben op zoek gegaan naar een uitgebreide test en die heb ik gevonden bij Eclectic Energies. Ik heb het gevoel dat dit een goede test is, vooral omdat bij de uitslag wordt gezegd: je bent waarschijnlijk een 4.

Het enneagram is een systeem bestaande uit negen menstypes waarin je je zou kunnen herkennen. Je kan kijken welke aspecten voor je en welke tegen je werken. Deze herkenning kan aan de basis van veranderingen liggen.

Vaak heb je een heel stel eigen persoonlijkheidskenmerken, maar deel je ook een aantal met andere mensen die verrassend vaak naast je op de enneagramcirkel liggen. Die typen worden je vleugels genoemd. Vaak is er één die iets dominanter is dan de andere. Er zijn ongetwijfeld nog meer aspecten in het uitpluizen van dit systeem, maar ik houd me bij algemene beschrijvingen en de vleugels.

Ik ben een Enneagram 4 – De individualist.

Volgens de beschrijvingen vinden vieren zichzelf nogal uniek…Dit kan een gift zijn, maar ook een vloek. Aan de ene kant zijn we bewust individualistisch, maar we zijn ons ook bewust dat we ons daarmee af en toe afscheiden van anderen. Ons gevoel van verhevenheid boven anderen wordt afgewisseld met enorme schaamte omdat we bang zijn dat we niet goed genoeg zullen zijn. Het liefst willen we opvallen in onze apartheid en aan de andere kant willen we genieten van ons eigen wereldje en trekken we ons terug.

Positieve kenmerken van vieren: warm, expressief, verfijn en anderen tot steun.
Negatieve kenmerken van vieren: depressief, verlegen, moralistisch, koppig en teruggetrokken.
In relaties kunnen we ons goed invoelen, zijn zachtaardig, gepassioneerd en binden ons zich snel. Maar we kunnen ook in onszelf verdiept zijn, jaloers, emotioneel, humeurig, intolerant en snel afgewezen zijn. Gevalletje lange tenen, zeg maar.

Wij viertjes vergelijken veel. We kijken om ons heen en zien hoe anderen iets hebben wat meer of juist minder is dan wat wij zelf hebben of zijn. Kijk hem eens een grote auto hebben… die van mij… We hebben een soort ideaalbeeld van onszelf dat niet gauw realiteit zal worden. Als dat wel het geval is, dan is onze geest ons al weer mijlen vooruit waardoor we eigenlijk niet stil kunnen staan bij wat we bereikt hebben.

Voor een jonge vier kan het onmogelijk lijken om te kunnen voldoen aan de verwachtingen die er aan hen gesteld worden. Om daar aan te ontsnappen bouwen ze een speciaal kenmerk in hun overtuiging over zichzelf. Hierdoor kunnen ze er een tijdlang aan ontsnappen, maar het kan ook verlammen. Ze kunnen dan ontsnappen in dromen over later of kunnen vervallen in nachtmerries van wraak over hen die hen bedreigen in hun illusie van gevoeligheid. Ik herken dit tot op zekere hoogte. Die droom over later herken ik wel. Ik ben nog steeds bezig met dat het over x tijd beter, groter, lager of weet ik veel zal zijn. En kom je aan mijn droom, dan kom je aan mij!

Omdat wij vieren ons gemakkelijk afsluiten van anderen komen we vroeg of laat in conflict met ons innerlijk verlangen ons te verbinden met anderen. Als we dat te lang uitstellen kunnen we ons verliezen in depressieve gevoelens. Ook dat herken ik. Toegeven dat je andere mensen nodig kan hebben is niet zo gemakkelijk. Er naar handelen is nog moeilijker. Maar het verlangen naar onvoorwaardelijke liefde blijft trekken, ondanks dat we bang zijn voor afwijzing. Dat laatste is wel een onderwerp waar we mee kunnen worstelen, want we zijn vaak op zoek naar goedkeuring, maar als die niet komt dan kunnen we ons heerlijk verliezen in de afwijzing. Het enige dat we dan kunnen doen is het laten zijn zoals het is. Dat betekent niet dat we dat zonder slag of stoot zullen doen, want je moet ons vieren ’s horen janken over de dingen die we los moeten laten… liters tranen en snot! Geweldig!

Door al die tranen kunnen vieren terneergeslagen overkomen, maar eigenlijk zijn ze helemaal niet zo sneu. Als je ze eenmaal leert kennen dan blijken ze ene diepte te hebben waar geen ander type aan kan tippen. Ze lijken oude zielen te zijn en hebben hun portie hartzeer meegemaakt. Dus als ze dat dan weer tegenkomen dan weten ze hoe ze daar mee om moeten gaan. Gewoon keihard huilen en daarna gewoon je dingetje weer oppakken. Daarom zijn ze vaak bezig met het verbeteren van hun leven. Je zou haast kunnen zeggen dat het hun belangrijkste aandachtspunt is.

Mijn belangrijkste “vleugel” is de drie. Dit zorgt er voor dat ik zowel succesvol als geïnspireerd kan zijn. Ik laat een belangrijke “touch” achter in alles wat ik doe terwijl ik een verbinding met de wereld aanga. Ik houd van publieke aandacht maar vind het ook belangrijk om in mijn eentje onderzoek te doen naar mijzelf. Met de emotionele turbulentie die zich in mij bevindt kan ik soms provoceren en aandacht trekken. Dit kan dan weer leiden tot interpersoonlijke impact. Maar als er echt problemen ontstaan verstop ik me. Volgens het kopje “ongezonde trekjes” kan ik gemakkelijk hysterisch worden of mij verlagen tot melodramatische emotionele uitingen. Narcisme en jaloezie schijnen mij niet vreemd te zijn SmileyCentral.com

Bij Aan de basis kwam ik veel informatie tegen over de vier (verander in de URL de 4 in jouw eigen nummer!). Het artikel geeft aan het einde van het artikel een lijst van punten hoe de vier zich kan ontwikkelen die ik handig vind om af en toe naar te kijken:
  • Verlies is realiteit. Er moet goed om gerouwd worden en dan moet het losgelaten worden.
  • Opgaan in verdriet kan doorbroken worden door fysieke activiteiten en zorg voor anderen.
  • Stop met zelfsabotage en onvoltooide zaken. Maak projecten af.
  • Doorzie het patroon van aantrekken-afstoten in relaties.
  • De Vier wenst het onbereikbare en verwerpt wat binnen handbereik is.
  • Ontdek bij jezelf wat je bij anderen benijdt.
  • Kalmeer de neiging je op een dramatische wijze te uiten. Vertel anderen hoe ze met jouw stemmingsschommelingen kunnen omgaan. Een vaste partner verzacht de angst in de steek gelaten te worden.
  • Richt de aandacht op wat je hebt in plaats van op wat je mist.
  • Zorg voor steunpunten om verdrietige perioden te kunnen overbruggen.
  • Ga ervan uit dat intimiteit angst voor verlies en in de steek gelaten worden teweeg zal brengen.
  • Herken dat je aangetrokken wordt door de zoete droefenis van de melancholie en dat je het vermogen hebt mensen in nood te begrijpen.

Het is dus niet zo raar dat ik mijzelf soms een dramaqueen noem…SmileyCentral.com

Je kan nog veel verder gaan met het uitpluizen van de vier op basis van het enneagram, maar dat gaat wat ver voor dit artikel.

In het kort komt het er op neer dat als ik onder druk sta en stress ervaar ik dan de negatieve kenmerken van de 1 (De Perfectionist) krijg. Als ik lekker ga en ontspannen ben, dan krijg ik de positieve kenmerken van de 2 (De Helper). En tja, dat herken ik wel weer.

Misschien moet ik toch eens die boeken van het enneagram opzoeken boven... volgens mij zitten ze in die onderste doos van die stapel van vijf links.

De test
http://www.eclecticenergies.com/nederlands/enneagram/dotest.php

Meer info over vieren
http://www.andromeda-uitgeverij.nl/enneagram/type4.php - Jan Willem van de Wetering
http://www.aan-de-basis.nl/prgk_oktEnneagramType4.html - Aan de basis

Info over 1 en 2:
http://www.andromeda-uitgeverij.nl/enneagram/type1.php
http://www.aan-de-basis.nl/prgk_oktEnneagramType1.html
http://www.andromeda-uitgeverij.nl/enneagram/type2.php
http://www.aan-de-basis.nl/prgk_oktEnneagramType2.html



27 oktober 2008

Een lichtje in het donker

In darkness door WTL Photos
Truly, it is in darkness that one finds the light, so when we are in sorrow, then this light is nearest of all to us. ~Meister Eckhart

Het leven omvat een geheel van golfbewegingen waarbij goede momenten gevolgd worden door momenten waarin het niet zo goed gaat met je. Emoties kunnen je overspoelen. Je kan verdrinken in het donker, in herinneringen, in spijt en in (lichamelijk of geestelijke) pijn. Maar zodra de dag de nacht weer overwint, lijkt het alsof je je problemen letterlijk weer in een ander licht gaat zien. Maar wat moet je nou doen, als je leven zo donker is geworden dat je er geen gat meer in ziet?

Zoek hulp
Erken dat deze problemen te groot zijn om door jou alleen opgelost te worden. Zoek hulp, ga praten met iemand en vraag hen om hulp. Als je therapie nodig hebt, doe dat dan. Het is niet zo erg als je denkt dat het is. Vaak moet je even je best doen om de juiste hulpverlener te vinden, maar de zoektocht hoeft niet lang te zijn. Houd er rekening mee dat je soms geduld moet hebben voor je aan de beurt bent, bij bepaalde hulpverleners bestaan wachtlijsten. Als je (nog) geen therapie wilt of hoeft, kijk dan of er mensen in je omgeving zijn waar je mee kan praten, maar onthoud dat ze vaak te dicht bij je staan om je goed te kunnen helpen. Maar wie je ook kiest, het geheel aan wijsheden die al deze mensen kunnen bieden, kunnen je veel opleveren.

Help anderen
Als je zelf midden “in de shit” zit, denk je vaak dat je niet zoveel waard bent, maar er zijn gewoon stukken die je begrijpt en met die wijsheid kan je iemand anders helpen die dat stukje nog doorgronden moet. Dat is het voordeel van hulpgroepen waarbij de deelnemers op basis van gelijkwaardigheid met elkaar omgaan. Door je verhaal te delen en je kwetsbaarheid te laten zien kan je al iemand helpen. Op dezelfde manier kunnen anderen jou helpen om stukken die jij nog niet verwerkt hebt op te pakken. Het hoeft niet ingewikkeld te zijn. Een discussiegroep of forum op het internet kan een uitkomst zijn. Soms is een “ik begrijp precies wat je bedoelt” precies wat je nodig hebt.

Perspectief
Soms kunnen er verschrikkelijke dingen gebeuren. Je wordt ziek, je gaat scheiden, een geliefde overlijdt, je gaat failliet. Noem maar op. Allemaal dingen waardoor je emotioneel of fysiek aan de grond kan komen te zitten. Soms lijkt het alsof de nacht eindeloos duurt en krijg je het gevoel dat het nooit meer goed zal komen. Maar hoe weet je dat je het eindpunt hebt bereikt waarop je echt niet nog meer kunt hebben? Hoe weet je dat er een eind is gekomen aan je flexibiliteit? Wel… dat weet je niet. Het enige dat je kunt doen is blijven klimmen op die berg die zonder einde lijkt. Maar in het donker kan je niet zien hoever je nog moet klimmen voor je de top bereikt en van het uitzicht kan genieten. Blijf in beweging, al is het maar één stapje per keer. Het gaat namelijk niet over hoe snel jij de top bereikt, maar dat je je in jouw tempo blijft voortbewegen. Wat er ook gebeurt, zorg er voor dat je de dingen in perspectief blijft zien. Heb je nog steeds een dak boven je hoofd? Heb je vrienden of familie die er voor je zijn? Heb je werk? Is er een dokter die voor je zorgt? Door de dingen die je wel hebt, heb je al een voorsprong op sommige andere mensen. Miljoenen anderen mensen hebben geen beschikking over de dingen die jij wel hebt waardoor ze minder mogelijkheden hebben. Blijf daarom alles in perspectief zien.

Denk nog een keer
Ik schreef er al een andere keer over, maar in het donker ben jij de enige die licht kan creëren. Probeer dan ook om tussen al je donkere gedachten er in ieder geval één lichte op na te houden. Op de een of andere manier zag ik gedurende mijn angstige momenten altijd de mogelijkheid van verbetering en groei en alleen dat gaf mij al een blij gevoel. Ondanks dat het heel tegenstrijdig lijkt, kon angst naast blijheid bestaan. Ik snap ook niet zo goed hoe dat kon, maar het heeft me er altijd doorheen gehaald. Ik zal wel een ongeneeslijke positivo zijn of zo. Probeer om je lichte gedachte vast te houden: ondanks het overlijden van een geliefde, kan je blij zijn met de tijd die je gedeeld hebt. Ondanks dat je ziek bent, kan je blij zijn met de hulp die je krijgt van je artsen. En dankzij het feit dat je je baan verloren hebt, kan je morgen uitslapen (vergeef me het grapje maar).

Dankbaarheid
Als je in het donker zit en je kan het lichtknopje niet vinden, dan ga je zitten en ga je jezelf vertellen waar je dankbaar voor bent. Doe even geen moeite om in het donker iets te onderscheiden, maar doe letterlijk je ogen dicht en begin voor jezelf op te noemen wat positief is in je leven naast alle rotzooi die er bestaat. Doe dat elke dag een keer, maar probeer ook om altijd weer één nieuwe te bedenken. Het moet geen opzegoefening worden. Gebruik elke tree om de trap op te lopen op weg naar dat kleine dakraampje waardoor je weer licht kan ontdekken.

Nooit alleen, maar misschien wel eenzaam
Soms lijkt het alsof je er helemaal alleen voor staat en alleen dat gevoel is al iets wat moeilijk is om te verteren. Maar werkelijk alleen ben je nooit. Nu is dat natuurlijk afhankelijk van je overtuigingen, maar ik denk dat we bijgestaan worden op de momenten dat het er om gaat. Het bekende gedicht “Footprints in the sand” door Mary Stevenson beschrijft dat concept op een mooie manier. Nu is dit gedicht vanuit het christelijke concept geschreven, maar wellicht kan je het vanuit je eigen visie benaderen. Je voelt je misschien wel eenzaam in het donker, maar alleen ben je niet.

Lachen is het beste medicijn
Een gezond stukje zelfspot kan soms werken als een naald bij een ballon die opgeblazen is met je emoties. Een keer om jezelf lachen werkt relativerend. Als je helemaal niets kan vinden in je situatie die het lachen waard is, kijk dan eens een hele serie van je favoriete komedies of zoek op Youtube naar filmpjes van b.v. Monthy Python… deze werken bij mij toch echt altijd op de lachspieren. En lachen brengt licht in het donker!

Geen beslissingen in het donker
Soms sta je voor een beslissing die je angst aanjaagt. Sommige zijn heel gemakkelijk te nemen omdat er geen andere beslissing dan die ene mogelijk is. Maar andere beslissingen kunnen je letterlijk wakker houden. Een levensveranderende beslissing moet je nemen als het licht is. Daarmee bedoel ik dat je geen beslissingen moet nemen in emotionele duisternis. Probeer eerst om de overvloed aan energie die er door je heen gaat in balans te brengen. Dus geen huilbuien, geen woedeaanvallen, geen zelfmedelijden. Een beslissing neem je pas als je rustig bent en enigszins neutraal naar je situatie kunt kijken. Het is normaal om bang te zijn voor wat de toekomst je zal brengen als het er werkelijk toe doet, maar neem geen beslissingen terwijl je gevangen zit in angst. Beslissingen die je dan neemt zijn nooit de beste…

Blijf ademen
Wat er ook gebeurt, blijf ademen. Als je helemaal knijp zit ga je vaak heel hoog ademhalen, maar daardoor kom je dichtbij hyperventileren waardoor je je pas echt rot gaat voelen. Ga staan, doe je ogen dicht en concentreer je op je buik door je handen daar neer te leggen. Adem in door je neus en probeer om je ademhaling elke keer wat lager te krijgen in de richting van je handen. Adem uit door van je mond een tuitje te maken waardoor je langzamer moet uitademen. Probeer om zo rustig en volledig mogelijk adem te halen. Blijf dit doen totdat je je rustiger voelt worden… en ga dan nog even door… !

Ik hoop dat deze tips je helpen op het moment dat je ze nodig hebt. Als er iemand in je omgeving door een crisis gaat, blijf dan in contact met ze. Je hoeft niet veel te doen, vaak is luisteren of gewoon dagelijkse dingen doen al genoeg. Gewoon voor wat afleiding zorgen kan al heerlijk zijn. Maar als je moet ingrijpen, stel het dan niet uit…

Als ik iets voor je kan betekenen in donkere dagen, laat het me dan weten. Ook al ken ik je niet, ik kan wel je verhaal lezen en proberen een heel klein lichtje te zijn. Soms kan het prettig zijn om je verhaal aan een volslagen vreemde te kunnen vertellen.



23 oktober 2008

Wie ben ik? Een Componist

Improvisation dans la rue door Ray Parnova

In mijn zoektocht naar wie ik ben heb ik mijn oog laten vallen op ‘de testjes’… Misschien niet de beste manier om een antwoord op die vraag te vinden, maar alles draagt bij nietwaar? Ik ben niet iemand die alles voor zoete koek aanneemt. In tegenstelling: tenzij iets een oude overtuiging in mij triggert leg ik alles eerst op een weegschaaltje om het naar waarheid af te wegen. Mijn vraag bij het doen van al deze testen is of er overeenkomsten te vinden zijn die ik wellicht beter af moet wegen. Hoe vaker iets naar voren komt, hoe meer waarheid er wellicht in zit.

Mijn zoektocht begin met de Jung Typology Test (engelstalig). Hij is er ook in het Nederlands, maar dan moet je zelf alle berekeningen doen. Deze test staat ook bekend als de Myers-Briggs typologie.

Ik ben een ISFP.

Een ISFP wordt ook wel de componist genoemd. De nadruk ligt op het voelen en daardoor ben ik denk ik ook meer introvert.

Een componist is gericht op de zintuigen en weet daardoor precies wat past of niet past in alle vormen van kunst. Daarom werken deze mensen vaak met kleuren, tonen, woorden, geuren en of smaken. Alhoewel ze vaak alleen werken kunnen ze net zo impulsief zijn de extroverte types. Ze staan erg in het hier en nu en hebben vrij weinig planning en voorbereiding nodig.
Dat herken ik. Alhoewel ik in mijn werk veel met plannen en planningen moet werken, weet ik dat het in de basis niet bij mij past. Liever begin ik gewoon en vind ik onderweg wel uit hoe alles moet. Het liefste improviseer ik mijn weg naar voren en als ik gaten in de weg tegenkom dan zie ik wel wat ik daar doe. Er door heen of eromheen. Net wat op dat moment het beste voelt.

Een componist is vriendelijk en heeft oog voor het lijden van de mensen om hem heen. Ze kunnen zich op een vrije manier verbinden met mensen die het moeilijk hebben. Met kinderen kunnen ze veel, waarschijnlijk omdat ze het vrije in hen herkennen. Hetzelfde geldt voor de band met dieren. Veel van hen verlangen naar het vrije van het wilde en zijn daarom graag buiten.
Dit geldt ook voor mij. Op de een of andere manier kom ik altijd veel in contact met mensen die mij spontaan hun hele verhaal vertellen. Ik ben gevoelig voor hun pijn, maar neem het gelukkig niet mee. Ik herken hun pijn en sta open voor hun verhaal. Ik ben altijd geïnteresseerd in wat er in iemand omgaat die een bepaald probleem heeft en hoe ze het oplossen. Met kinderen en (wilde) dieren heb ik niet direct heel veel. Ik vind ze leuk. Meer niet. Het verlangen naar vrijheid is wel weer iets dat in mij huist.

ISFP’s zijn heel gevoelig en zich altijd bewust van anderen. Ze verzamelen constant informatie over mensen en proberen uit te leggen wat het betekent. Vaak zijn ze uitzonderlijk goed in het doorgronden van wat er omgaat in anderen.
Ik observeer altijd veel meer dan dat ik inhoudelijk weet wat er gezegd of gebeurd is. Maar als je me vraagt hoe iemand er in een gesprek bij zat en wat er mogelijk door hem heenging dan kan ik je dat vertellen.

Een componist uit zich verbaal niet zo gemakkelijk maar doet dit eerder door middel van de kunstvorm die hij gekozen heeft. Vaak hebben ze geen behoefte om op te treden of in het openbaar te spreken, maar bewegen zich liever op aangeven van de aanraking, de ogen, de spieren, de oren en de tong. Dit wil niet zeggen dat ze niet geïnteresseerd zijn om hun kijk op de wereld te delen, maar doen dit liever door middel van de door hun gekozen kunstvorm. Op die manier leer je ze juist heel goed kennen.
Ik hoor vaak van mensen dat ze er zo slecht achter komen wie ik nou ben, terwijl ik het idee heb dat ik heel veel over mijzelf heb verteld. Maar als mensen mijn weblog lezen krijg ik vaak het compliment dat het zo intiem en persoonlijk is, terwijl ik daarbij juist weer het gevoel heb dat het gewoon uit me gevloeid is. Je leert mij het beste kennen door mijn stukken te lezen.

Kenwoorden die ik uit deze test haal: introvert, vrijheid, creatief, gevoelig.



15 oktober 2008

Blog Action Day - Armoede

Make Poverty History! door Rogiro

Vandaag is het Blog Action Day en het onderwerp van dit jaar is armoede.

Ik moet heel eerlijk toegeven dat het schrijven van dit stukje me heel veel moeite heeft gekost. Normaliter spuug ik binnen een uurtje of twee wel wat worden op het scherm, maar dit keer heb ik er denk ik wel drie weken over gedaan om iets redelijks te produceren.

Ik kwam bij mijzelf tot de conclusie dat ik liever mijn ogen sluit als ik geconfronteerd wordt met armoede. Ben ik “armoede-moe” of is het een confrontatie met mijn eigen angst om arm te zijn? Zo kwam ik er achter dat ik eigenlijk geen flauw idee heb wat het nou eigenlijk is, toen ik wilde schrijven over dit onderwerp.

Het is zo gemakkelijk om op te houden met denken: ik heb het goed, dus dat is dat. Je weet wel, lekker kortzichtig. Maar diep in mij zit er een angst geworteld en ik weet niet goed waar dat door komt. Ik heb het namelijk altijd goed gehad. Ik kom uit een redelijk welvarend gezin waarbinnen eigenlijk altijd wel ruimte was om te kunnen doen wat ik wilde. Ik heb muziekles gehad, ik kon altijd mee op schoolreisjes, ik kon zonder problemen schoolspullen kopen en ik heb lang op paardrijles gezeten. Niet bepaald een armoedig bestaan dus.

Mijn ouders hebben altijd hun best gedaan om ons te kunnen geven wat we nodig hadden, zelfs toen het een tijdje wat minder voor de wind ging. Ook toen ik op mijzelf ging wonen en zelf ging verdienen heb ik het goed gehad, zelfs toen ik vond dat ik het slecht had, had ik het nog goed (zie ik nu). Dus wat het werkelijk is, weet ik niet. Mijn `armoede´ is dus eigenlijk dat ik geen zak verstand heb van armoede. Eigenlijk schaam ik mij daar wel een beetje voor.

Dus toen ik wilde schrijven over armoede produceerde ik eerst een uiterst saai stuk vol met percentages en cijfers over armoede in Nederland. Toen ik het overlas, viel ik al na twee zinnen in slaap. Waarom? Omdat het niks over mij zei. Ik maakte omtrekkende bewegingen. Ik vond het kennelijk zo'n eng onderwerp, waar zo veel weerstand op zat, dat ik me liever in saaie details verdiepte dan het echt binnen te laten komen. Dus... delete... en weer opnieuw.

Waar wilde ik dan over schrijven? Wat raakte mij dan wel als het gaat om armoede? Ik heb daar lang en hard over na moeten denken. Ik deed nog een paar pogingen maar ook die konden me niet bekoren. Ondertussen droomde ik over armoedige omstandigheden.

Moeilijk hoor om jezelf te confronteren met iets wat je kennelijk eng vindt om over na te denken. Waar ik achter kwam was dat het me raakt als mensen, ondanks hun slechte omstandigheden, toch op zoek gaan naar mogelijkheden. Het raakt me als mensen denken vanuit een JA in plaats van een NEE. Ze hebben een keuze: ze kunnen gaan zitten en bedenken dat hun leven niet beter kan worden dan dit, of ze kunnen een plannetje maken om b.v. gebruiksvoorwerpen te maken en te verkopen of sieraden maken van stukken aardewerk. Er zijn zo ontzettend veel prachtige voorbeelden te vinden die gewoon hartstikke hip zijn, en waarmee je de makers veel geeft.

Maar naast al die leuke initiatieven ben ik ook onder de indruk van die hele kleine ondernemers die met een microkrediet hun bedrijfje starten. Vaak hebben ze helemaal niet zo veel nodig. Waar een startende ondernemer hier in Nederland soms duizenden euro's nodig heeft om te kunnen beginnen, is het voor ondernemers in b.v. Ghana of de Filipijnen soms een kwestie van 100 euro om te kunnen beginnen. Honderd dollar is voor hen een “way out” en een mogelijkheid om hun leven drastisch te kunnen verbeteren. Voor ons is het maar een schijntje, dat we op een gemiddelde zaterdagmiddag gedachteloos uit kunnen geven.

Dit jaar ging mijn nichtje HanneWil (die op het Maartenscollege in Haren zat) in het kader van haar lessen Economie op studiereis naar de Filipijnen. In de lessen hadden ze het uitgebreid gehad over microkredieten en gingen daar projecten bezoeken die met een dergelijk kapitaal opgezet waren. Van te voren deden ze uitgebreid studie naar mogelijkheden en legden ze contacten met o.a. Cordaid, Ashi, Insol en Xplore. Met behulp van Xplore, die hun reis sponsorde, kon de groep op reis.

De reis was behoorlijk relativerend voor hen. Vanzelfsprekend wisten ze van de tv natuurlijk wel dat er armoede was, maar toen ze het met eigen ogen zagen kwam het toch een stuk dichter bij. Toch zagen ze ook de positieve kanten, want ze kwamen er achter dat microkrediet echt werkt. Mensen kunnen hun eigen inkomen genereren en op die manier een beter bestaan opbouwen.
Helaas is het project niet voortgezet (dit lag niet aan de scholieren). Ik denk dat de school hier iets heeft laten liggen. Ze zijn wel voornemens om met een volgende klas door te gaan, maar dat moet je altijd maar weer afwachten. Door je studenten vanaf de brugklas te betrekken bij dit soort projecten kweek je volgens mij een verbondenheid met mensen die het minder hebben. Voor de groep die meeging is er nog wel steeds de verbinding met de mensen die zij ontmoet hebben en ik vind dat een groot goed.

Ik kan me voorstellen dat je nu op het puntje van je stoel zit en dat je je afvraagt: “En wat kan IK nu doen?” Wel, daar heb ik een antwoord op...

Je kan deelnemen aan Kiva. Kiva is een organisatie die tot op heden $43 miljoen heeft opgebracht en verdeeld heeft onder ondernemers over de hele wereld. Voor slechts $25 help je al iemand om zichzelf uit de armoede te halen. Het aanmaken van een account en het doneren van geld met je account is zo eenvoudig... Ik heb $100 op mijn account gezet en ondertussen vier ondernemers met $25 geholpen. Mag ik jullie voorstellen? Ablavi Houssey (voedselmarkt), Anhonsou Danklou (meubelmaker), Zuhura's Umoja ni Nguvu Group (kolen en brandhout) en Nazakat Allahverdiyeva (beauty salon)

Als ze het geld terug hebben betaald kan ik het weer inzetten voor andere projecten.





Of, zoals dit filmpje je laat weten.... tikkie, jij bent 'm!

Oh..., je wilt een echte reden om geld over te maken? Veel van de ondernemers bij Kiva hebben kinderen. Als zij beter in staat zijn om hun kinderen te voeden en naar school te laten gaan, dan hebben deze kids een betere toekomst.

Jemig... nog een reden? Giften zijn aftrekbaar voor de belasting ... (Kiva nou net niet, maar dat kan me niet schelen, doe het toch maar!)



10 oktober 2008

Doe wat je leuk vindt en wel nu!


Walk don't ride door Officially a Mom

Stel je eens voor dat je nu, op dit moment, de kans krijgt om je grootste droom ten uitvoer te brengen? Hoe zou je je voelen? Wat zou je doen? Wat voor gezicht zou je trekken? Hoe zou je lichaam voelen? Stel je eens voor...

De meeste mensen weten precies wat ze het liefste zouden doen. De een ziet zichzelf 5 km hardlopen en de ander visualiseert zichzelf op een podium terwijl hij een concert geeft.

Maar als we nou weten wat ons doet opleven, waarom doen we het dan niet? Waarom weerhouden we onszelf van dat waar we van houden?

Vaak zien we niet dat we eerst hard moeten oefenen voor we voldoen aan het plaatje dat we voor onszelf hebben geschapen. Toen Leonardo begon met schilderen, was hij toen toe aan Mona Lisa? Wel nee! Ook hij begon met gewoon krassen en buiten de lijntjes kleuren. Daarom is het zo belangrijk dat we geen oordeel vellen over wat we doen. Want laten we wel wezen, er valt altijd wel wat op te merken aan een beginner. Toch?

Probeer ook geen tijdspad voor jezelf uit te stippelen waarbinnen je iets voor elkaar moet hebben. Soms zijn er uitgebreide planningen te vinden voor bepaalde doelen (denk maar eens aan al die hardloopschema's). Het zal maar net bij jou gebeuren dat jij je niet aan dat schema kan houden omdat je ontwikkeling niet opgaat met de “standaard”. Ga gewoon lekker aan de slag met dat wat je zo leuk vindt of denkt te vinden.

Alles begint met creativiteit, zelfs als je doel daar totaal niet mee te maken heeft. Je moet namelijk zoveel flexibiliteit op kunnen brengen dat je jezelf kan zien in de situatie die je zo graag wilt bereiken. Jezelf die 5 km zien lopen vergt heel veel creativiteit als je normaliter nog geen 2 minuten haalt. Ook veel humor trouwens. Af en toe om jezelf kunnen lachen, kan lucht geven als je voor de zoveelste keer Boer er ligt een kip in 't water niet voutlooz kan pingelen.

Zodra je jezelf gaat dwingen om iets te doen, dan wordt liefde werk. Alle inspiratie loopt uit je lijf weg, alsmede het plezier dat je er aan beleeft. Het uitvoeren van je hartsverlangen is een keuze. Je hoeft het niet te doen, maar als je het probeert kan je er wel heel blij van worden. Van moeten worden we hartstikke moe. Ga weer terug naar dat wat je in eerste instantie zag toen ik je vroeg te visualiseren wat je het allerliefste zou doen. Zie jezelf weer op dat podium staan. Voel hoe de weg onder je voeten verdwijnt en de kilometers achter je blijven. Voel weer hoe het voelt.

Elke keer dat je het gevoel verliest ga je weer terug naar je oorspronkelijke visualisatie. Het is een uitstekende tool om je over die drempels te helpen die we zelf opwerpen. Blijf jezelf herinneren dat het een keuze is. Niets moet, alles mag. Maar probeer het in ieder geval. Zelfs als later blijkt dat je het echt beter bij dromen kan houden...

Misschien is het niet onze zwakte, maar onze grootsheid waar we het bangste voor zijn.

PS: mocht je het willen weten... die 5 km droom is van mij, met cello spelen heb ik het wel gehad :-)



6 oktober 2008

Psychologengelul

Love yourself door Molly Quist
Ik ben niet zo goed in van mijzelf te houden. Sterker nog... als iemand tegen mij zegt dat het goed voor me zou zijn, krijg ik kotsneigingen, word ik terstond niet goed en moet ik mij inhouden om niet ontzettend terug te bijten. Ja..., voer voor psychologen.

Allemaal hebben we een mannelijke kant en een vrouwelijke kant. Ze moeten er allebei zijn, anders is er in mijn ogen geen balans mogelijk. Maar dat hoeft nog niet te betekenen dat het precies fifty-fifty verdeeld moet zijn. Bij de een zit het vrouwelijke wat voor en bij de ander (zoals bij mij, getuige mijn sterke bewoordingen over het onderwerp) is de mannelijke kant wat meer benadrukt.
Mijn mannelijke kant, dat nogal disciplinerend te keer kan gaan, is nogal dominant. Wat dat betreft is dat gedeelte van mij geen mietje. Nu klinkt dat alsof ik daar nogal trots op ben, maar liever had ik het wat meer in balans.
Natuurlijk brengt het me veel goeds, wat ik met name merk in mijn werk. Maar soms kan het me ook dwars zitten. Dan vind ik het moeilijk om om hulp te vragen. Ik stik nog liever dan dat ik dat doe. Andere keren ben ik keihard voor mijzelf en ben ik bang om te falen. En elke keer weiger ik aan mijzelf toe te geven dat er iets is, maar voel ik me er lang niet lekker bij.
Laatst zei iemand tegen mij dat het belangrijk is om van mijzelf te houden. In plaats van dat ik het nou 's eens zou zijn met deze theorie kwam mijn nog te ontwikkelen kant volledig in opstand en voor ik wist had ik al gezegd dat het “psychologengelul” was. Wat een boze reactie op zo'n algemene opmerking. Hij had gelijk natuurlijk, maar mooi dat ik dat niet toe zou geven. Kom op zeg.
Toch houdt het me bezig, want door mijzelf geen zwakheden toe te staan, moet ik altijd buigen voor die harde stem die ergens in mijn verleden is ontstaan. Dat oude geluid zorgt er voor dat ik me nog niet over wil geven aan dat “gedoe”. Maar wat is er nou helemaal mis met van jezelf houden of gewoon goed voor jezelf zorgen?
Die disciplinerende kant accepteert niet dat ik fouten kan maken, toch moet ik (als ik eerlijk ben) toegeven dat ik soms heel onhandig kan zijn. Soms heb ik zelfs geen flauw idee hoe ik iets aan moet pakken. Maar om dat nou gewoon te zeggen zonder dat ik in de stress raak... nee, dat lukt me niet.
Daarom wil ik me bewust worden van die harde snijdende stem, die mij vertelt dat ik alles moet weten, alles moet kunnen en het gewoon moet doen, zonder te zeuren.
Als ik niet luister naar wat ik allemaal tegen mijzelf zeg, heb ik ook geen ingang om mijn gedrag te veranderen. Gewoon luisteren is niet voldoende, want die stem is nogal leep. Voelen wordt de ingang tot verbetering. Het residu van verleden pijn zorgt er voor dat ik reageer zoals ik reageer. Als ik mijzelf help herinneren dat het niet meer nodig is om zo te doen kan ik vervolgens actie nemen op dat wat ik wel nodig heb. Wat heb ik NU nodig????
Ik kan er misschien niets aan doen dat die strenge, harde stem ontstond, maar ik kan er wel voor zorgen dat zijn rol minder groot wordt. Daarvoor zal ik verrekte eerlijk tegen mijzelf moeten zijn over wat ik voel. Als ik verdrietig ben, dan kan ik het niet langer meer inslikken. Als ik moe ben, dan moet ik zorgen dat ik rust neem. Ik zal verder moeten kijken dan mijn neus lang is, want die vervelende kant is er ook nog eens hartstikke goed in om mijn werkelijke gevoelens te verbergen.
Het is zo gemakkelijk om jezelf te verliezen in overmatig sporten, calorieën tellen of wat voor overlevingsstrategieën dan ook om maar niet toe te hoeven geven aan wat je werkelijk nodig hebt.
Goed zorgen voor mijzelf begint met me gewoon een beetje te ontspannen. Gewoon gewoon.
De meeste drama ontstaat door wat je jezelf vertelt over wie je bent en wat je vindt dat je moet doen. Ik ben op zoek naar het verhaal achter dat verhaal. Het verhaal van mijn vrouwelijke kant, en misschien blijkt dat psychologengelul wel iets heel belangrijks dat ik dagelijks toe zal passen.
Tot die tijd kunnen de volgende tips en trucs mij helpen (en hopelijk jou ook):
  • Word je bewust van kritiek op jezelf of hoe je jezelf afkraakt. Hou er mee op.
  • Wees je bewust van negatieve gedachten of hoe dingen “toch niet zullen werken”. Draai ze om.
  • Erken dat je je best doet en/of hebt gedaan
  • Maak je geen zorgen meer over dingen waar je geen invloed op kunt hebben. Accepteer ze en laat los
  • Neem actie in die situaties waarin je wel invloed hebt. Doe wat, al is het maar iets!
  • Vertrouw op je eigen vaardigheden. Je kan meer dan je denkt.
  • Wat geweest is, is geweest. Vergeef jezelf voor wat je in het verleden hebt gedaan of juist hebt nagelaten.
  • Wees eerlijk over wat je voelt. Stop het niet weg.
  • Bevestig jezelf elke dag op een positieve manier. Ik ben waardevol en accepteer mijzelf volledig.
  • Voel je dankbaar voor dat wat je wel hebt.
  • Erken de dromen die je hebt voor jezelf.
If you can dream it, you can do it. Always remember that this whole thing was started with a dream and a mouse. Walt Disney

  • Vertrouw op jezelf. Doe de dingen die je een goed gevoel geven.
  • Relax!!!
  • Geniet!!
  • Zorg goed voor je lichaam.