10 maart 2012

Knarsende molenstenen

Old Millstone door Neil Paskin

Stel jezelf twee molenstenen voor. Ze liggen als beton boven op elkaar. De groeven liggen comfortabel in elkaar. De molen staat stil.
Stel je nu de wind voor die deze twee stenen in beweging brengt. Heel langzaam komt alles met vereende krachten in beweging. Even lijkt het er op alsof de stenen weer terug willen zakken in hun oude stand, maar de wind, hoe luchtig hij ook lijkt, is sterker dan het totaal van die molen en haar stenen. Met gekreun komt er beweging in de stenen en langzaam begint het geheel te draaien.

Dat is wat er op het moment in mijn hoofd gebeurt. Dat is wat er gebeurt als er denkbeelden in mijn hoofd in beweging komen op weg naar een nieuwe zienswijze.

Ik ben namelijk aan het lezen in “Thuis bij God” door Neale Donald Walsch. Toen ik vorig jaar zijn drie voorgaande boeken las ontstond er zo’n gevoel van “maar waarom doe ik het dan niet zo?”. Zoals Walsch zijn vragen stelt aan en antwoord krijgt van God is voor mij zo goed te begrijpen dat ik haast niet meer begrijp waarom we hier op deze aardkloot zo onvergetelijk stom zitten te doen. Waarom zorgen we er niet voor dat we onze ervaring wat meer bij onszelf houden? Waarom zijn we zo ontzettend bezig met wat anderen van ons denken en vinden?

In dit boek gaat het voornamelijk over de dood en wat er met ons gebeurt tijdens en nadat we overleden zijn.
Vroegah (toen de wegèh nog kuilèh haddèh in plaats van verkeersdrempels) is mij vanuit het christelijk oogpunt bijgebracht wat hemel en hel is en dat je toch vooral niet in de laatste terecht moest komen. Nu had ik al vroeg het idee dat dit hele helleconcept grote onzin was, maar toch hè, je weet maar nooit. Stel je voor dat ik het bij het verkeerde eind had. Nu weet ik wel dat ik geen in- en inslecht persoon ben, maar wat gebeurt er met mensen die dat wel zijn? Maar ook deze vraag heeft mij de laatste decennia niet echt meer bezig gehouden. Het zal wel…

Nu ik het genoemde boek zit te lezen kom ik er nog meer dan anders achter hoe belangrijk het is om de manier waarop je denkt en wat je overtuiging is in de gaten te houden. Je overtuigingen kleuren je ervaringen.

Om het met name voor mijzelf begrijpbaar te houden, kies ik er voor om dit stuk te schrijven als was ik een kunstenaar die een schilderij wil maken.

Je hebt de keuze uit een heel palet van kleuren. Die kleuren zijn de manieren waarop je bepaalde situaties kunt ervaren. Je kan naar believen kiezen voor de kleur die jij op dit moment wilt zien (en dus ervaren). Maar dat je kiest voor een bepaalde kleur betekent niet dat die andere kleuren er niet zijn.

Het concept dat er meerdere kleuren zijn snap ik in theorie wel. Natuurlijk kan ik er voor kiezen om blij door het leven te gaan of met een pesthumeur. Maar ik wordt, net als veel anderen, regelmatig getriggerd door de gebeurtenissen om mij heen. En die triggers zijn van invloed op hoe ik mij voel.

Een goed voorbeeld is die ene keer dat ik bij M&S mode een kledingwinkel waarvan ik de naam mee zal nemen in mijn graf een mooie broek zag die ik heel graag wilde passen. Ik werd geholpen door zo’n “mevrouw” die ze eigenlijk op moeten sluiten. Ze vond het nodig om mij te vertellen dat die broek “niet in uw maat verkrijgbaar” was waarbij me ze met een misprijzende blik van beneden naar boven aankeek. Nu vind ik nieuwe kleren kopen best een aardige bezigheid (zo lang ik het maar niet te vaak hoef te doen), maar terstond was mijn goede gevoel weg. Boem! Plof! Au! Direct was ik weer dat stomme vette [vul maar in en kleur de plaatjes] was, die veroordeeld was tot het dragen van soepjurken en verhullende kleding zodat je haar maar niet hoefde te zien.

Vanochtend ging ik weer winkelen omdat al mijn broeken van mijn kont afvielen. Ik heb twee mooie broeken gekocht in een maat die nu vijf maten kleiner is dan waar ik een jaar geleden mee begon! Ik keek in de spiegel en ik zag daar een vrouw die er steeds mooier uit begint te zien, maar ik besefte ook dat het beeld erg afhankelijk was van het moment en met name hoe je over jezelf denkt.

Ik kan kiezen wat voor kleding ik wil kopen en ik kan ook kiezen hoe ik mij daar bij wil voelen. Soms lukt het me om bij mijzelf te blijven en soms ook niet.

Terug naar het boek en het maken van een schilderij. De kleuren die ik wil gebruiken voor mijn schilderij zijn afhankelijk van hoe ik naar mijzelf kijk. Het beeld dat ik van mijzelf heb beïnvloedt de manier waarop ik mijn avonturen ervaar. Waarschijnlijk was die broek er inderdaad niet in mijn maat, maar ik las een afkeurend “neus in de lucht” oordeel over mij in haar woorden en gezichtsuitdrukking. Jemig, voor hetzelfde geld was dat mens gewoon met zo’n rotkop geboren! Kan ze ook niks aan doen… Ik zal mijn meningen over anderen ook maar voor me houden, misschien herkent ze zich na al die jaren in dit verhaal.

Nu kunnen we zeggen dat ik moet gaan werken aan het feit dat ik me getriggerd voel door dat soort gebeurtenissen, maar ik heb daar ontzettend (en met veel gekraak) over na zitten denken. Ik kwam tot de conclusie dat ik me niet moet richten op de triggers, maar op het feit dat ik kennelijk op een manier die een voedingsbodem blijkt voor die triggers.

Dat is wat er op het moment in mijn hersens gebeurt. De wind is metafoor voor mijn zelfbeeld. Mijn molenstenen komen langzamerhand met veel lawaai en geknars in beweging. Langzamerhand begin ik te snappen waar de sleutel ligt naar een gelukkiger leven, alleen weet ik nog niet hoe ik die molen op gang kan houden.

Oké, leuk allemaal… maar hoe verander je de manier waarop je naar jezelf kijkt als het iets is als de fundering waar die hele molen op gebouwd is? Ik bén de manier waarop ik naar mijzelf kijk. Hoe zorg ik er nou eigenlijk voor dat die stenen echt beginnen te draaien en aan het draaien blijven?

Klein, doch cruciaal puntje in mijn verhandeling.

Ah.. je dacht dat je hier het antwoord zou vinden? Hmmm… jammer dan! Ik ben er nog steeds niet helemaal uit hoe ik die vervelende 'self-talk' kan veranderen. Kan iemand alsjeblieft die hupseflups-kwab verwijderen of zo?

En dus klappen die stenen nog weer even terug in hun vertrouwde standje. De stand waarop ze al jaren op elkaar liggen maar dan met een laagje nieuwe lucht er tussen.

Kloink!

Het feit dat ze zojuist een poging deden om in beweging te komen is voor mij het bewijs dat het kan veranderen. En met die gedachte, leun ik nog ’s lekker achterover in mijn tuinstoel, terwijl ik me de ogen dicht geniet van het herfstzonnetje…


Doe het toch maar


Het leven is mooi, vind je ook niet? Soms is het ook wel moeilijk omdat er dingen gebeuren die we liever niet hadden meegemaakt. Maar het echt mooie ontstaat pas als we iets doen, actie ondernemen, dat voortkomt vanuit ons binnenste. Vaak laten we ons echter tegenhouden of afremmen door “wat als”. Een “wat als” ontstaat als we ‘m af laten hangen van de reactie van anderen.

Ik denk dat iedereen wel een stukje in zich heeft waarin hij zich bevestigt wil voelen door anderen. Daar is niets mis mee. Maar als je je actie af laat hangen van de goedkeuring van anderen, dan ontneem je jezelf alle plezier om te genieten.

Laat ik mijzelf als voorbeeld nemen. Schrijven is voor mij een bron van plezier. Schrijven voldoet voor mij aan het luisteren naar mijn ziel en expressie geven aan dat wat er moet zijn. Maar als ik schrijf, en met name als ik dingen schrijf waar ik gehecht aan ben, verniel ik mijn eigen plezier door veel te veel bezig te zijn met wat “men” er van vindt. Schrijven wordt dan een opdracht, een taak, een last. Ik wil leren schrijven gewoon voor “the fun of it”. Meer niet.

Daarom sprak de lijst van Kent M. Keith mij zo aan omdat hij hier heel goed woorden aan geeft. Hij maakte een lijstje van tegenstrijdige geboden. Je herkent vast wel één of meerdere aspecten van de lijst in jezelf. Ondertussen ga ik aan het werk met het laatste punt.

De tegenstrijdige geboden door Dr. Kent M. Keith

  1. Mensen zijn onlogisch, onberekenbaar en op zichzelf gericht. Houd ondanks alles toch maar van ze.

  2. Als je iets goeds doet, beschuldigt men je van egocentrische motieven. Doe toch maar de goede dingen.

  3. Als je succesvol bent, krijg je meer foute vrienden en ware vijanden. Ga toch maar voor het succes.

  4. Het goede dat je vandaag doet, is morgen weer vergeten. Doe toch maar het goede.

  5. Eerlijkheid en openhartigheid maken je kwetsbaar. Wees toch maar eerlijk en openhartig.

  6. De grootste mannen en vrouwen met de grootste ideeën kunnen afgemaakt worden door de kleinste mannen en vrouwen met de kleinste ideeën. Denk toch maar groot.

  7. Mensen trekken underdogs voor maar volgen alleen maar de toppers. Vecht toch maar voor de underdogs.

  8. Waar je jaren aan gebouwd hebt, kan in één nacht vernietigd worden. Bouw het toch maar.

  9. Mensen hebben soms echt hulp nodig, maar kunnen je aanvallen als je hen helpt. Help toch maar.

  10. Geef de wereld het beste dat je te bieden hebt terwijl je de kans loopt geschopt te worden. Geef de wereld altijd het beste dat je te bieden hebt.


Mijn antwoord: EFT!


Freedom - AlternateWords

The cave you fear to enter holds the treasure you seek.
~ Joseph Campbell
Ik heb een prima weekeinde gehad. Die van mij stond niet in het teken van paaseieren verven, maar in het teken van persoonlijke ontwikkeling. Ik heb namelijk een EFT cursus gevolgd. EFT staat voor Emotional Freedom Technique. EFT kan je gebruiken om je emoties (waar je je soms in kwijt kan raken) te verminderen of zelfs helemaal weg te halen. Denk bijvoorbeeld maar aan beperkende gedachten bij iets dat je heel graag wilt doen, maar dat je allemaal ja-maars ontmoet waardoor je jezelf beperkt.

In de cursus leerde ik een kloptechniek, waarbij je op specifieke acupressuurpunten op je lichaam klopt. Als je dat doet en je spreekt op dat moment uit wat moeilijk is voor je of wat je denkt bij een onderwerp, verwijder je de emotionele imprint van dat aspect. En zoals de EFT zegt: Weg is Weg.

Ik vond het opzienbarend.

Ik schreef al eerder over de problemen die ik af en toe ondervind bij het schrijven. Ik word namelijk geplaagd door een gebrek aan zelfvertrouwen dat mij op de meest onmogelijke momenten kan dwarszitten. Soms was het een groot probleem, andere keren had ik er helemaal geen last van. Ik kan het mijzelf soms zo moeilijk maken om een “leuk stukkie” te schrijven, dat er dan helemaal niets meer uit mijn vingers komt. Vervolgens werd ik dan pissig op mijzelf, omdat ik wist dat ik het wel kon, en brandde ik mijzelf dan ook nog eens flink af. Ik heb nu een techniek gevonden waarmee ik al die ja-maars op een rijtje kan zetten en de emotionele lading, die er op dat moment aan het schrijven zit, te verwijderen. Hè hè wat een opluchting!

De EFT procedure begint met het jezelf verzekeren dat je ondanks je beperking toch een goed mens bent en dat je jezelf accepteert. Het feit dat je iets moeilijk vindt wil nog niet zeggen dat je verder niet oké bent. Toch?

Na die zgn. opzetzin begin met je met het kloppen op die acupressuurpunten terwijl je constant dat aspect herhaalt waar je moeite mee hebt. Elke keer probeer je wat dichter bij de werkelijke oorzaak te komen van je onderwerp door jezelf te vragen waarom het een probleem is. Tussendoor controleer je in hoeverre je emotie gezakt of zelfs weg is.

Een mooi voorbeeld vind ik mijn hoogtevrees. Nu kon ik nog best leven met die angst omdat ik mijzelf had overtuigd dat het staan op een keukentrapje niet nodig is in mijn leven: zelfs niet als je iets moet doe het zelven… Dus heb ik heel veel klusjes in huis uitgesteld of door dure meneren in overalls laten doen. Nadat we eerst een aantal aspecten van hoogtevrees hadden weggeklopt, en ik mijzelf nog steeds zat af te vragen of dit nou echt zou werken, werd er een keukentrap bijgehaald. Ik moest als eerste naar boven, en even kwam er een beetje twijfel naar boven. Wat nu als ik daar boven stond en ik zou bevriezen en niet meer naar beneden durfde (mijn werkelijke dingetje). Dan zou ik daar mooi staan… Aan de andere kant: dit was wel een goede test… Met enigszins witte knokkels stond ik uiteindelijk boven op de trap. Direct kwam er een herinnering omhoog van een slappe hangbrug die ik op één van mijn reizen naar Nieuw Zeeland was tegengekomen. Mijn maag verkrampte en ik klampte me vast aan het bovenste deel van de trap. Maar tot mijn verbazing durfde ik later de de trap wel los te laten en heb ik staan kloppen op de gevoelens die verbonden waren met die hangbrug. Als ik nu aan dat ding denk word ik er niet meer warm of koud van, terwijl ik het eerder in mijn maag voelde trekken als ik daarover vertelde. Maar ja, bij gebrek aan gapende afgronden hier in Nederland kan ik niet zo goed uittesten of mijn hoogtevrees echt weg is. Enige probleem is nu wel dat ik nu geen reden meer heb om mijn klusjes uit te stellen... .

In de cursus heb ik aan meerdere onderwerpen kunnen werken die op dit moment een belangrijke rol in mijn leven spelen en ik moet zeggen dat de lading omtrent die dingen heel veel lager is. Ik moet het de komende tijd uitvinden of ik b.v. inderdaad meer balans ervaar in mijn werk, maar ik vermoed van wel.

De EFT procedure is een kwestie van oefenen, evenals het zoeken naar de afzonderlijke aspecten waaruit je beperking is opgebouwd. Maar als je twee dagen bij Hayo de cursus hebt gevolgd dan zit die procedure er helemaal ingeramd en heb je een behoorlijke ervaring met associëren om alle aspecten te onderscheiden. Ook heb je na twee dagen een goede theoretische basis. En een goed boek en een certificaat (heeeel goed voor mijn ego :-).


Geduld… ah… ja

Patience door Lady-bug
Het staat echter wel bovenaan mijn lijstje van dingen die ik graag meester wil worden. Dus alle artikelen die hierover tips en trucs verschaffen gaan er bij mij in als zoete koek. Ondertussen ben ik er wel achter dat ongeduld vaak iets is dat ik projecteer op anderen, terwijl ik de werkelijke oorzaak echt bij mijzelf moet zoeken. Gelukkig begin ik langzamerhand te leren dat het toch echt veel prettiger is om geduldig door het leven te gaan in plaats van mij keer op keer op te winden over dingen waar ik weinig of geen invloed op kan uitoefenen. Eigenlijk zou ik me af moeten vragen of ik alles heb gedaan wat binnen mijn macht lag en het daarna los moeten laten. Maar ja, wat ik allemaal wel niet zou moeten doen… de lijst is schier eindeloos . Koppigheid is namelijk ook iets waar ik nog een robbertje mee uit te vechten heb.
Toch begint mijn (ontwikkelende) geduld me langzamerhand op te vallen. Regelmatig herken ik momenten waarbij ik vroeger volledig mijn geduld was verloren en waar ik nu in alle rust naar kan kijken. Ik kan er zelfs om kan glimlachen (met name als ik iemand anders wel zijn geduld zie verliezen). De constatering dat ik me er ooit druk om maakte, en nu niet meer, geeft me een heel goed gevoel en tegelijkertijd de mogelijkheid om de stress bij de ander wat te verlichten omdat ik me zo goed voor kan stellen dat hij of zij zich er wel over opwindt.
In een artikel van Leo Babauta kwam ik een aantal goeie tips tegen die ik ga toepassen. Ik heb zijn lijstje aangevuld met tips en trucs van mijzelf. Misschien hebben jullie er ook nog wat aan.
  1. Allereerst is het belangrijk om er achter te komen óf je wel een probleem hebt met ongeduld. De beste manier is om het aantal keren te turven. Inzicht begint met bewustzijn, dus daarom eerst maar eens het vervelende werk :-) Misschien valt het aantal keren wel mee, maar moet je je eerder richten op de stress die het met zich meebrengt.
  2. Als je dan eenmaal weet hoe vaak je je geduld verliest, is het ook belangrijk om er achter te komen wat het nou is waarover je je zo opwindt. Voor mij ligt het vaak in het feit dat ik vind dat anderen niet naar me luisteren of dat ze “maar hun eigen zin doen”. Ik wil dus wel graag gezien en gehoord worden, anders is Leiden in last. Voor jou zal het ongetwijfeld wat anders zijn waardoor je getriggerd wordt.
  3. Een tip die ik laatst ergens las en die mij ontzettend veel oplevert is naar de wolken of iets in de natuur kijken. Ik weet niet goed waarom het werkt, maar het langzaam voorbij schuiven van die dingen zorgt er voor dat ik direct weer “hier” ben. Diep ademhalen werkt ook omdat je als je je begint op te winden hoog begint te ademen. Door diep adem te halen haal je je ademhaling weer naar beneden naar je buik.
  4. Tot tien tellen. De kunst is om je in de tussentijd volledig te concentreren op dat tellen en even niet meer op wat er in je omgeving gebeurt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik in een razend tempo tot tien kan tellen waardoor het bij mij minder goed werkt. De initiële reactie om te gaan schreeuwen of wat dan ook is vaak wel verminderd, dus misschien moet ik het toch nog eens wat meer aandacht geven. :-)
  5. Begin met de kleine irritaties om te veranderen. Als je gelijk een grote irritatie waarvan je kan ontploffen bij de kop pakt is het veel moeilijker. Als je de kleine een voor een onder controle krijgt, pak dan pas de grote aan. Verwacht ook niet van jezelf dat je het in één keer onder de knie hebt. Soms gaat het een hele tijd goed en knal je toch nog een keer uit op een moment waarop je het niet verwacht had.
  6. Neem een time-out. Dit is er een die goed werkt voor mij. Sluit je even af van alle prikkels en verlaat het toneel even. Ga naar je kamer of naar het toilet, kalmeer daar en overdenk je volgende strategie. Doe een paar ademhalingsoefeningen en ga weer terug om dat waar je mee bezig was vol kalmte af te maken. :-)
  7. Als ik me opwind, kan ik me opwinden over de kleinste details. Details die er helemaal niet toe doen. Door het allemaal nog weer eens op een rijtje te zetten en te prioriteren krijg ik het allemaal weer in perspectief.
  8. Ook al kom je liever niet meer in situaties waarin je je opwind, toch zou je er naar kunnen kijken als momenten waarop je je nieuwe aanpak kan uitproberen en testen. Zo kom je er toch maar mooi achter wat wel en niet werkt voor je.
  9. EFT is één van de dingen die mij ontzettend geholpen heeft om de emotie van een onderwerp af te krijgen zodat ik er veel rustiger naar kan kijken. Klik hier voor de handleiding om het zelf te leren (ja da’s echt mogelijk!).
  10. Visualiseer hoe je de volgende keer wilt reageren op een situatie die nu vaak triggert. Bedenk nu al wat je gaat doen, hoe je jezelf bij de les zult houden en welke strategie je in gaat zetten. Een voorbereid mens telt voor twee!
  11. Onthoud dat alle dingen tijd vragen om tot stand te komen. Het maakt niet uit of het iets is waar je wel of geen invloed op hebt. Je bent geen tovenaar en helaas leven we nog niet in een wereld waarin onze gedachten gelijk op gaan met onze creaties.
  12. Soms moet je eindeloos dingen blijven herhalen totdat iemand anders door heeft hoe iets moet. Bedenk dat jij ook niet in een dag voutlooz hebt leren sgrijfen en dat er ooit ergens iemand was die veel geduld met je had. Probeer om nieuwe manieren te verzinnen hoe je het uit kan leggen. Zo blijft het voor jou ook leuk.
  13. Vind een gezonde manier van afreageren: sporten, slaan op een kussen, schreeuwen in de auto – niet naar een ander graag en geen obscene handgebaren! – kickboxen of wat je ook maar kan verzinnen waarbij geen andere mensen betrokken zijn. Als je wilt schreeuwen, schreeuw dan met je hele stem en niet met afgeknepen keel omdat je anders snel schor raakt. Enne… schoppen tegen de muur doet zeer… :-) (hoef je dat niet meer te proberen).
  14. Sinds ik serieus mediteer gaat het een stuk beter met mijn geduld. Het zorgt er namelijk voor dat ik bezig ben met wat nu belangrijk is in plaats van dat ik mij ophang aan wat er in het verleden is gebeurd of wat nog staat te gebeuren.
  15. Lachen is misschien wel het beste middel om spanning weg te werken uit je lichaam. Soms is het ook gewoon ontzettend grappig wat er allemaal gebeurt en is het een keuze hoe je wilt reageren. Kijk eens of je kan lachen om je eigen geworstel of het geworstel van anderen.
  16. De laatste komt dicht in de buurt van de vorige: leer jezelf om met liefde te reageren in plaats van met boosheid. Jij kan er namelijk niets aan doen als je partner thuiskomt met een pesthumeur of dat je kind een glas kapot gooit. Het is zoals het is. Door te voorkomen dat je reageert op de situatie kan je een boel “gedoe” voorkomen.
Wel, ik hoop dat jullie met deze tips een tijdje voort kunnen en jullie geduld kunnen bewaren tot ik weer terug kom van vakantie. Ik moet nog 2 dagen werken en dan is het vakantie. Ik ga geduldig die tijd overbruggen met diepe ademhalingen, want om eerlijk te zeggen kan ik niet wachten tot het zo ver is.
Toedeloe!



Duizend wegen naar Geduld
Duizend wegen naar Geduld
M. Powell


Kan het eenvoudiger? Ja!


Eenvoudig leven willen we allemaal wel. Regelmatig word ik echter meegesleept door de malle molen en dan kan het voorkomen (zoals deze week) dat ik geen avond thuis te vinden ben. Uiterst vermoeiend, zeker als je weet wat ik verder op mijn bordje heb liggen. Hoe kan je dan weer ruimte vinden voor jezelf zonder dat je je schuldig gaat voelen?

Er zijn zoveel dingen die me afleiden van een eenvoudig leven. Kijk zelf maar eens naar de invloed die televisie, email, internet, (mobiele) telefoon, opleiding/cursus, boodschappen doen, rekeningen betalen, klusjes in huis, etc hebben op je leven. Oh ja, en dan wil je ook nog een goede partner zijn en je vriendschappen onderhouden, of eens een keer naar de bioscoop in plaats van dat je alleen maar uitgeput op de bank kan hangen en kijken naar geestdodende reality programma’s waarin BN’ers zich uit ijskoud water laten takelen (sorry, maar ik moet wél kijken naar America’s Next Top Models – mijn wekelijkse portie brut).

Het is echter mogelijk om je leven te vereenvoudigen, zonder dat je daarvoor in een hutje op de hei moet gaan zitten of je moet ontdoen van alle gemakken van het huidige leven. Onderstaand volgen een aantal acties met vragen die ik als voorbeeld heb beantwoord. Kijk eens wat het jou oplevert…
  • Bepaal waar je prioriteiten liggen. Wat zijn je prioriteiten? Wat is je doel? Wat zijn je warden? Wat is het allerbelangrijkste voor je?
    Mijn antwoord: ik heb het relatief makkelijk omdat ik single ben en geen kinderen heb. Maar ik kan me voorstellen dat jij (mogelijk) prioriteit legt bij je relatie. Voor mij ligt de prioriteit bij het schrijven. Daarna komen voor mij mijn vrienden en vriendinnen. Sport is voor mij een goede derde, want ik heb gemerkt dat dit mijn hoofd helder houdt. Ik vind het belangrijk om te werken aan mijn spirituele en emotionele ontwikkeling, te lachen, mijzelf niet al te serieus te nemen, af en toe eens uit te gaan (bioscoop, cafeetje of uit eten vind ik altijd een goed idee) en ik wil iets betekenen voor mensen zonder dat dit ten koste gaat van mijn eigen vrijheid om te kiezen. Ik neem rust als ik moe ben. Geld en werk staan niet in dit rijtje, maar zijn wel vaak het onderwerp van mijn gedachten. Een tijd geleden heb ik al eens mijn persoonlijke tien geboden opgeschreven en die vind je in de marge van deze weblog (scroll, scroll!).

  • Maak een lijst van acties die je prioriteiten ondersteunen en in overeenstemming zijn met je waarden. Met andere woorden, wat heb je nodig om de dingen die belangrijk zijn voor je leven en geluk veilig te stellen?
    Mijn antwoord: Ik wil één vaste avond voor het schrijven, indien mogelijk schrijf ik meer. Email beantwoorden en chatten doe ik niet meer op mijn schrijfavond. Het ontmoeten van vrienden en vriendinnen reserveer ik over het algemeen voor het weekeinde omdat dat makkelijker plant, maar tussendoor is er vaak wel een mogelijkheid om even te bellen. Ik heb drie vaste dagen waarop ik naar de sportschool ga en dat wil ik graag vasthouden. Ik kook zelf mijn gezonde maaltijden, en maak daarbij zo min mogelijk gebruik van potjes, pakjes of kant-en-klaar dingen omdat daar te veel vet, suiker en zout in zit en ander ongerief. Ik richt erop om vijf keer per week in mijn dagboek te schrijven en om vijf keer per week naar mijn meditatie-cd’s te luisteren. Op werkdagen wil ik uiterlijk om elf uur in bed liggen. Eén avond per week wil ik met de voeten op tafel naar pulp kijken.

  • Evalueer hoe je op dit moment omgaat met je tijd. Komt je manier van leven overeen met je prioriteiten en je waarden?
    Mijn antwoord: Een dikke vette NEE! Ik spendeer 32 uur per week op mijn werk. Daarnaast besteed ik veel te veel tijd met het lezen van email, nieuwsbrieven en chatten (variërend van 2 tot 5 (!) uur per avond – shockerende conclusie!). Allemaal hartstikke leuk, maar aan het einde van de avond zit ik zeker een half uur te mopperen omdat ik liever had willen schrijven. Vaak ga ik mopperend of met een zoemend hoofd van al dat gecomputer naar bed met als gevolg dat ik minder goed slaap of dat het lang duurt voor ik überhaupt kan slapen. Ik bel veel te weinig met familie en vrienden. Gemiddeld spendeer ik een goede 45 minuten per dag aan sport (niet meegerekend dat ik zoveel mogelijk op de fiets naar het werk ga). Ik slaap ongeveer 7 uur per nacht en lig vaak nog wel een uur na te denken over verplichtingen of andere zorgen (ga toch slapen mens!). Soms is de tijd dat ik me zorgen lig te maken langer en boet ik volledig in op mijn slaaptijd. Aan schrijven spendeer ik 0-20 minuten aan schrijven. Dramatisch om te zien dat ik zo weinig toekom aan de dingen die ik leuk vindt. Ik breng meer tijd door met dingen die me energie kosten…

  • Waar mogelijk: elimineer de activiteiten die je prioriteiten niet ondersteunen. Probeer om je zelf wat meer te beschermen of wat vaker nee te zeggen. Zijn er activiteiten die je helemaal kan elimineren of terug kan schroeven zodat je meer tijd krijgt voor de dingen die er werkelijk toe doen.
    Mijn antwoord: Helaas kan ik mijn baan niet zomaar opzeggen, maar de hoeveelheid overwerk heb ik teruggebracht tot vrijwel nul. Door goed te plannen, maar ook door duidelijk te zijn naar mijn collega’s dat mijn prioriteit zeker niet bij mijn werk ligt kan ik elke dag op de juiste tijd naar huis. Met dit uitgangspunt is het geen enkel probleem als ik een keer moet overwerken als het echt nodig is. Dan ga ik er volledig voor om de job te klaren en vind ik het ook niet erg. Vroeger zat ik elke dag lang op het werk en nam ik dan ook nog eens spul mee naar huis, maar dat is afgelopen. Waar ik wel in kan snijden en wat ik ook zeker moet doen is de tijdsinspanning die ik besteed aan email en chatten. Ik word onrustig zodra ik langer dan twee uur mijn email niet gecontroleerd heb. Als ik vier of vijf keer per week mijn email zou checken of beantwoorden en het dan zoveel mogelijk afwerk, creëer ik ruimte om op een andere avond te schrijven of om contacten te onderhouden met familie en vrienden. Die ene avond gedachteloos televisiekijken is ook erg belangrijk omdat ik dan vaak ook op tijd naar bed ga (zo interessant is de televisie ook weer niet dat ik dan lang blijf zitten). Waar ik dan wel weer op moet letten is dat ik niet enorm ga zitten snacken op zo’n avond.

  • Wees verstandiger in je communicatie. Moet je werkelijk dat telefoontje dat met werk te maken heeft doen in je vrije tijd? Kan het werkelijk niet wachten tot morgen? Moet je reageren op ieder commentaar op je weblog? Moet je werkelijk elke dag een uur bellen met je vriend of vriendin? Moet je iedere email beantwoorden die je in je inbox krijgt (of op je chat, of op je yahoogroup of wat voor account dan ook?)?
    Mijn antwoord: Hmmm, ik denk dat ik me hieraan schuldig maak. Soms laat ik wel eens een berichtje glippen, maar toch beantwoord ik mijn correspondentie behoorlijk nauwgezet. Niet alleen omdat ik dat “netjes” vind (bah!), maar omdat ik me anders zorgen maak dat andere mensen denken dat ik hen niet meer serieus neem (of zo iets). Helaas heb ik iedereen enorm verwend door altijd zo snel te reageren en denken ze nu allemaal dat ik dat altijd wel zal doen…Ik ben gelukkig niet zo’n mobiele telefoonfreak die dat ding altijd maar aan moet hebben staan. Te vaak merk ik dat ik dat ding op had moeten laden en dat hij van narigheid uitgevallen is. Maar sprinten voor de gewone telefoon doe ik bijna dagelijks uit angst dat ik ‘m net zal missen. Hmmm, waarom heb ik dan eigenlijk een antwoordapparaat? Maar mijn belangrijkste tijdvreter is de email. Ik zou eigenlijk wel willen leren om eens een dagje over te slaan…

  • Ruim je leven op. Begin met de ruimte waar je de meeste tijd in doorbrengt – je woonkamer, je keuken, je kantoor... Haal elke dag vijf dingen weg die er niet horen, die niets toevoegen of die je niet blij maken. Als je dat eenmaal gedaan hebt pak dan een andere ruimte. Doe dit ook eens met je auto, je adressenlijst, je emailcontactpersonen, etc. Oh… en je kledingkast ;-)
    Mijn antwoord: Vorig jaar heb ik een enorme opruimwoede gehad en ben door mijn hele huis gegaan om te kijken wat er allemaal weggegooid kon worden. Dat leverde me een hele nieuwe kamer op (ja… het is erg, ik weet het, maar ik kwam ‘m ergens tussen de rotzooi tegen). Ik moet toegeven dat ik wel weer zo’n ronde kan gebruiken. Ik ben namelijk zo’n “dingetjesverzamelaar” (kaartjes, notities, en oh die stomme smurfen van de Albert Heijn – aaaah!). Wat betreft mijn kledingkast ben ik een scheitebak. Ik ben nu wel lekker een maatje of drie kwijt, maar wie zegt dat ik niet weer aan zal komen? Ik weet dat de kans klein is, maar als het aankomt op het weggooien van kleding blijkt dat ik toch bang ben. Aan de andere kant zit ik met hopeloos ouderwetse kleding mocht die situatie zich voordoen. Een ander probleem is dat veel kleding weg moet omdat het versleten is, maar dat ik op het moment niet zoveel poen heb om nieuwe kleding te kopen. Dus dan nog maar even doorlopen in oude, te grote, versleten kleding.Boeken kan ik slecht wegdoen, maar ik beperkt me tegenwoordig in de aanschaf. Als je de input kan minimaliseren, wordt de rotzooi ook minder hè?

  • Creëer gewoontes. Bestaan de ochtenden uit heen en weer rennen om de broodtrommeltjes te vullen, kleding nog te strijken, de kinderen op de fiets of in de auto te krijgen in plaats van dat je rust creëert of nog iets belangrijks doet? Creëer gewoontes die stressvolle momenten beter te verteren maken.
    Mijn antwoord: ’s Ochtends doe ik alles op routine. Ik heb het geluk dat ik ’s ochtends niemand tegenkom, en ik denk dat dit ook beter is. Voor de gezondheid en het algeheel welbevinden van die personen wel te verstaan. Na mijn werk neem ik vaak eerst wat tijd om naar mijn meditatie-cd te luisteren. Wederom omdat ik daartoe de vrijheid heb en omdat er geen kindertjes staan te roepen dat ze honger hebben… Ik moet zeggen dat veel van mijn leven volgens routines gebeurt, maar met name ’s avonds word ik nog wel eens overspoeld door het “ik moet de email nog doen” gevoel. Graag zou ik dan de rust willen hebben om Outlook uit te laten. Soms zou ik ook wel willen dat ik eerder op kon staan, maar ik vind het zo lekker om me ’s ochtends nog een keer om te draaien of om gewoon wat te luisteren naar de radio. Geen gedoe. Dus dat zal ik niet snel veranderen. Wat ik wel merk is dat ik wel vaar bij gewoontes. Dan weet je wat je te doen staat en hoef je niet heel erg na te denken. Ik denk al zo veel na en dat is al vermoeiend genoeg.

  • Ontdoe je van toxische relaties. Zijn er mensen in je omgeving die een nare invloed op je hebben? Zijn er mensen die energie wegslurpen in plaats van je blij maken? Heb je het gevoel dat je sociale omgeving te veel van je vraagt?
    Mijn antwoord: Op dit moment valt dat heel erg mee. Een jaar geleden waren er wel mensen in mijn omgeving die zich op deze manier manifesteerden. Toen ze besloten geen contact meer te willen, deed me dat in eerste instantie ontzettend veel verdriet en voelde ik me heel erg verraden. Maar nu ze verdwenen zijn, merk ik hoe prettig het eigenlijk is dat ik niet meer met ze om hoef te gaan. Soms ben ik er nog wel boos om of ben ik bang dat andere vrienden (die ik niet kwijt wil) me eenzelfde truc zullen flikken, want hoe je het ook wendt of keert, het heeft wel invloed gehad op me. Het verschil tussen toen en nu is ontzettend groot. Achteraf vraag ik me af waarom ik niet door heb gehad dat ik er toxische vriendschappen op na hield en waarom ik ze nodig had. Waarschijnlijk om nu het verschil te weten en het beter door te hebben.
Ik ben benieuwd of deze vragen bij jou ook antwoorden los hebben gemaakt en wat je er aan wilt gaan doen. Laat het me weten wat je er van vond door het “reactie-dingetje” onder dit bericht aan te klikken en je commentaar achter te laten. Waar ga jij je leven vereenvoudigen?


De stem in mijn hoofd


Artikel geschreven door Gary van Warmerdam

De stem in mijn hoofd heeft een eigen leven.

Waar kwam hij vandaan en waarom is het zo moeilijk om 'm stil te krijgen? Heb je ooit gemerkt dat de stem in je hoofd nogal wat zelfkritiek heeft? Hoe komt het dat als ik probeer om 'm de mond te snoeren dat dit niet lukt?

Voor veel mensen heeft de geest zich ontwikkeld tot iets dat constant beschrijft, vergelijkt en oordeelt. Toen ik mij dat nog niet bewust was, had ik niet door hoe druk het aldoor in mijn hoofd was. Ik nam altijd maar aan dat ik het was die dacht. Ik had niet door dat mijn gedachten vaak oordeelden. Ik dacht dat mijn meningen de juiste waren. Dat kwam omdat ik zo gewend was aan mijn overtuigingen dat ze me niet meer dwars zaten. Maar soms in tijden van stress, als de stem mij ’s nachts wakker hield, begon ik te merken dat de dingen uit balans waren.

Bijna iedereen heeft dit geklets in bepaalde mate in zijn hoofd. Het verschil is echter dat sommige mensen zich er mee identificeren en denken dat zij dit zijn. Andere mensen realiseren zich echter dat hun gedachten er een eigen leven op na zijn gaan houden en besluiten er wat aan te gaan doen.

Eén van de beste dingen die je in het proces van het tot zwijgen brengen van de stem in je hoofd (De Stem) is, om je te realiseren waar hij vandaan komt en wat hij komt doen. Het begrijpen van de afkomst zorgt er voor dat je je oordelende gedachten los kan laten.

De Stem in je hoofd begrijpen

Eén van de eerste stappen die je kan nemen is om de oordelen over jezelf te elimineren en geklets te herkennen is om te erkennen dat je stem in je hoofd je geen kwaad wil doen. Het mag dan een bron zijn van zelfkritiek en onaardige opmerkingen, maar dat was nooit de bedoeling. Geloof het of niet, ooit ontstond de stem om ons emotioneel veilig en gelukkig te laten voelen.
De innerlijke stem met oordelen ontwikkelt zich in een jonge geest met het samengaan van herinneringen en logica. Voordat herinneringen en logica ontwikkeld waren, deden we niets anders dan in het nu zijn. Daar waar alleen maar verlangen is om ons te uiten. Voor de herinneringen en logica, renden we gewoon naar buiten om te spelen, zelfs als mamma ons verteld had dat we eerst ons speelgoed moesten opruimen. Maar terwijl herinneringen en logica zich ontwikkelden herinnerden we ons dat mamma op ons kon mopperen als we onze kamer niet opruimden. Met onze logica verbonden we deze oorzaak met het pijnlijke effect van gestraft worden. En op een dag toen we naar buiten renden om te gaan spelen, zagen we ons speelgoed en een klein stemmetje in ons hoofd herinnerde ons "Ik moet dat eerst opruimen". De Stem was een echo van ons geheugen dat ons hielp te voorkomen dat we weer de pijn van het onthouden van liefde zouden ervaren.

Soms kwam er, nadat we iets onplezierigs hadden meegemaakt als b.v. een standje, een vaststelling zoals "Ik had mijn speelgoed op moeten ruimen" en ook deze werd opgeborgen in onze herinneringen. De Stem leerde en herinnerde ons aan wat we moesten doen om gelukkig te zijn. Ons geheugen sloeg alle suggesties van De Stem op zodat die herhaald konden worden op het moment dat we het nodig hadden. We leerden om De Stem te volgen en te voorkomen dat we de regels overtraden en straf kregen. De Stem kon de toekomst niet weten, maar het echode een regel uit het verleden van wat ons toen pijn gaf.

Op die manier geeft De Stem in ons hoofd altijd het leven van het verleden weer en projecteert aannames op de toekomst. Het weerhoudt ons er van om het heden te ervaren.

De Stem vertelde ons ook wat we moesten doen om een beloning te krijgen zoals aandacht of liefde, "Ik moet…. mijn kamer opruimen, mijn groenten opeten, stil zijn, netjes zijn en goede cijfers halen." Doe deze dingen en mensen zullen je waarderen, accepteren en van je houden. Doe deze dingen en je zult gelukkig zijn. De Stem echode alle juiste regels gebaseerd op de straffen en beloningen die opgeslagen waren in je geheugen.

Als klein kind, zagen we volwassenen als erg onbetrouwbaar, dus begonnen we dat kleine stemmetje te vertrouwen, meer dan iemand anders. Zelfs onze ouders die van ons hielden konden we niet volledig vertrouwen omdat ze ons ook straften als we iets fout deden. Misschien kregen we een verwijt naar ons hoofd en werden we gestraft voor wat ons broertje deed. En dus concludeerden we dat we mamma of pappa niet konden vertrouwen met de waarheid. De stem in ons hoofd was de gids naar emotionele veiligheid in een wereld van grote mensen die de macht hadden om ons te straffen en onze beloningen weg te nemen.

We investeerden veel geloof in De Stem als iets dat we konden vertrouwen in een onzekere wereld. Hij werd een beschermengel die sprak in ons hoofd over wat we moesten doen. We gaven hem veel autoriteit en macht over onze keuzes en vertrouwden erop dat hij het bij het juiste eind had.

De Stem leerde om naar het verleden te kijken en ons interpretaties te geven van "wat we hadden moeten doen" of "wat we niet hadden moeten doen". Hij gaf ons advies over onze toekomst en wat we moesten doen of hoe het zou zijn. Zijn mening werd opgebouwd met de intelligentie van onze eigen logica. Hij baseerde zich op elke herinnering voor bewijs.
Later in het leven klinkt de stem als onszelf, terwijl hij alleen maar de echo van een herinnering is die tot leven komt. Soms vertrouwen we die stem en denken dan dat we onszelf vertrouwen. We verliezen onze identiteit en volgen de regels van "zou" en "zou niet".

Als we doorgaan met deze aanpak dan creëren we problemen als we ouder worden. Toen we jong waren was ons emotioneel welzijn afhankelijk was van de reactie van andere mensen. De logische regels gebaseerd op beloning en straf door anderen werden gecreëerd, maar toen we ouder werden, werden we niet meer op dezelfde manier beloond en bestraft.

Soms werken we hard aan iets, maar niemand lijkt het te zien en niemand komt ons belonen. Op het zelfde moment voelen we ons angstig of nerveus dat iemand "tegen" ons is als we hen geen plezier doen. We vragen ons af wat andere mensen wel niet van ons denken. Dit zijn aanwijzingen van oude gedachtepatronen.

Andere problemen die ontwikkelen met gebrekkige logica en illusies

Problemen kunnen ook optreden als er regels zijn die gebaseerd zijn op gebrekkige aannames. Mamma kan van streek zijn door iets anders in haar leven en uitvallen naar ons als we vragen om iets. De interpretatie van de stem zou dan zeggen: "Ik mag niet vragen om wat ik wil". We nemen aan dat wij het fout hadden en slaan dat feit op in ons geheugen.

Misschien is mamma wel aardig en wil ze best wel ja zeggen, maar heeft ze door dat ze ons beter niet die pony kan geven waar we om vragen. Onze teleurstelling is pijnlijk en de logica wordt verward met de aanname, "Vragen om wat ik wil leidt alleen maar tot pijn".

De geest nam aan dat het vragen de oorzaak was. De Stem laat over het algemeen niet toe dat andere mensen verantwoordelijk zijn voor onze emoties. Het neemt aan dat alles om ons draait en maakt een andere regel om te volgen. Zelfs als het om iemand anders gaat, wordt dit door ons geheugen als regel opgeslagen en moeten wij het volgen.

Als we een gebroken hart hadden zorgde de Stem er voor dat dit ons niet nog een keer zou overkomen. Het zou verklaren, "Alle mannen zijn …" of "Vrouwen zijn allemaal hetzelfde". Het kan in staat zijn om een heel geslacht af te schrijven als een oplossing om maar geen pijn meer te voelen. "Verliefd worden leidt alleen maar tot een gebroken hart". Het vormt uitgangspunten die niet gebaseerd zijn op enige waarheid. Later in het leven zorgen deze regels voor angst om onze liefde te uiten en te gaan voor wat we willen.

Er is geen deel in onze geest die onze gedachten analyseert op overdrijving of onwaarheden. We vertrouwen simpelweg op de logica en we twijfelen daar niet aan. We zijn het eens met de regels zonder rekening te houden met hoe het ons kan beperken in ons geluk en de keuzes voor de rest van ons leven.

Misschien zorgt een tweede gebroken hart voor harde kritiek als "Ik wist beter en ik luisterde niet naar mijzelf", of "Ik ben zo’n idioot". Terwijl we ouder werden leerden we om die harde kritieken te accepteren. Acceptatie zorgt er voor dat we de regels volgen zodat we niet nog een keer pijn ervaren.

Door deze logica lijkt het volgen van de regels of de bestraffende stem een pad naar emotionele veiligheid en geluk. Soms zijn we als volwassenen zo druk bezig met het volgen van de regels dat we niet eens stilstaan bij het feit of ze eigenlijk wel wáár zijn. Geen enkel deel van de geest is bestemd om de zelfkritiek te beperken. We leven voort in dat vroege paradigma dat die stem in ons hoofd er ooit was om ons te helpen gelukkig te zijn, zelfs nu het niet meer waar is.

We beperken onze persoonlijke kracht zodat de Stem een eigen leven kan ontwikkelen. Hij werkt constant met veroordelingen en kletspraat die volledig van onszelf is afgescheiden. Hij is geen nuttige beschermengel meer. Omdat het grotendeel onze eigen stem is die geprogrammeerd staat in ons geheugen, zien we het niet als een aparte entiteit. We zien het vaak niet als een apart deel totdat we zo gespannen zijn en niet meer kunnen slapen door het geklets.

We besteden onze energie aan het volgen van de regels, terwijl we niet eens doorhebben dat veel regels elkaar tegenspreken. "We moeten die promotie hebben" staat in conflict met "Ik voel me niet lekker bij zoveel verantwoordelijkheid". "Ik wil haar mee uit vragen" conflicteert met de angst dat ze nee zal zeggen. Temidden van die chaos in onze gedachten vergeten we dat al die regels gemaakt werden om ons geluk te brengen. Maar emoties als liefde en geluk krijgen nauwelijks ruimte temidden van dat constante gekwek en wat we wel of niet zouden moeten doen.

Bevrijd jezelf van de gevallen engel

Voor sommige mensen komt er een crisis als ze er achter komen hoe al die regels in hun hoofd hen niet bracht wat ze wilden hebben. Voor anderen is een midlife crisis en desillusie nog niet genoeg om de verkeerde regels uit te dagen. Je kan nieuwe regels maken en kiezen voor nieuw speelgoed of nieuwe vrienden.

De realiteit is dat de Stem in je hoofd niet weet hoe het is om gelukkig te zijn. Het weet alleen wat het opgeslagen heeft in het verleden over hoe andere mensen reageren. Het weet hoe we ons moeten gedragen om de beste reactie te verkrijgen. Het heeft kennis van wat we moeten doen om andere mensen ons te laten accepteren. De stem is ook angstig van wat er zal gebeuren als we de regels niet volgen. De stem weet niet hoe we liefde of plezier kunnen uiten, hoe we kunnen lachen. De kritische stem in ons hoofd weet niet wat hij moet doen om je jezelf te laten accepteren.

We kunnen onszelf bevrijden van de onjuiste logica door er voor te kiezen om de regels niet meer te geloven. Maar de Stem zal zich niet zomaar overgeven. Alleen al de gedachte dat je zonder Stem komt te zitten kan angst omhoog brengen. We zijn krachtige scheppers en we hebben hem sterk gemaakt door te investeringen ons geloof. En dat jarenlang! Ook al lijkt het dat je het soms niet kan veranderen, de stem is niet sterker dan jij. Hij is als een grote struik in je tuin die er jaren heeft gestaan en zijn eigen wortels heeft laten groeien. Het kan zijn dat je ‘m niet zo met je handen er uit kan trekken, maar met het juiste gereedschap en wat tijd kan je ‘m wel weghalen. Soms lijkt hij sterker, maar je hebt tijd, intentie en geloof aan jouw kant. Alles wat je nodig hebt zijn de juiste gereedschappen om deze klus te klaren.

We kunnen de regels uitdagen als we het zat zijn om ongelukkig te zijn. We laten de gedachten los als we niet langer de illusie van onze emotionele veiligheid accepteren die het biedt. We zullen de stem uitdagen als de pijn van het lijden groter is dan de angst om er zonder te komen zitten. We zullen de onjuiste logica uitdagen als we ons realiseren dat het gebaseerd is op angst en we niet langer bang willen zijn. Ons verlangen om gelukkig te zijn is de kracht die ons voortdrijft naar persoonlijke vrijheid.

Het pad naar emotionele integriteit en harmonie in je gedachten, is door bewustzijn, acceptatie en vergeving. We beginnen te ontdekken, voor het eerst, dat ons geluk weinig te doen heeft met de reactie van andere mensen en juist veel meer met het uitdrukken van ons eigen geluk. De regels zorgen er niet direct voor dat je je hart volgt en doet wat je het allerliefste wilt doen. Gelukkig heeft ons zijn meer te betekenen dan alleen de denkende stem. We hebben vele andere dimensies waar we hulp kunnen vinden om de stem te overkomen en geluk te creëren in ons leven.

Laat de oordelen over de Stem los

Of je het je nou realiseert of niet, de stem in je hoofd heeft heel lang zijn best gedaan om je zo gelukkig en succesvol mogelijk te maken. Door dit te begrijpen maak je een belangrijke stap in het stil krijgen van de stem. Het geeft je de kans om je klachten en oordelen los te laten over de gevallen engel. Onthoud dat het zijn uiterste best deed, kan je helpen om te stoppen met oordelen over je geest. Het wilde je nooit enige schade toebrengen en met dat begrip komt de mogelijkheid om jezelf te accepteren en mededogen te hebben met jezelf. Dit is een belangrijke stap in de richting van verlossing van de gevallen engel die in je hoofd leeft.


Op 1 december van het vorige jaar opende ik de deuren van mijn eigen bedrijf Praktijk voor Gezond Afvallen.

Natuurlijk probeer je je van te voren in een ondernemingsplan een voorstelling te maken van de aantallen klanten die je drempel zullen passeren en natuurlijk zit je er altijd naast. Waar het op neer komt is dat je een soort stijgende schaal ontwikkelt van het aantal afspraken dat je per maand kunt krijgen, maar van binnen denk je alleen maar:

"Als er maar 1 klant komt"...

Nou die eerste had ik al een week voor de opening te pakken en door een aantal goed gerichte advertenties in een klein huis-aan-huisblad liep het aardig door. Op dit moment heb ik elke week wel een paar afspraken en dat is natuurlijk vreselijk leuk.

De eerste paar weken is het hard werken maar ik merk dat er nu wat meer zelfvertrouwen ontstaat in mijn eigen manier van werken. Voor je begint kun je namelijk in je hoofd een leuk proces bedenken wat je wanneer doet en geeft. Maar in de praktijk werkt het toch altijd anders dan je denkt en je moet dus bereid zijn om je werkwijze heel snel bij te stellen.

En wat helemaal leuk is, is dat de eerste klanten al resultaat beginnen te boeken. Een pondje hier of daar of een verlaging van vetpercentage zijn toch altijd heel leuk om te zien. Niet alleen zijn zij blij, maar ik ook.

Kortom, ik kan concluderen dat ik de goede kant op ga. Ik zal mijn andere baan er nog even op na moeten houden, maar dat is niet erg. Ik zie namelijk ontwikkeling en dat is belangrijk.